Opis uprawy: Rzepak

Rzepak jest jedną z najważniejszych roślin oleistych uprawianych w strefie klimatu umiarkowanego.
Jest to jedna z najbardziej wymagających roślin uprawnych w stosunku do gleby oraz zaopatrzenia w składniki pokarmowe, dlatego tak ważne jest prawidłowe nawożenie rzepkaku.
W polskich warunkach uprawa odmian ozimych jest najpopularniejszym sposobem produkcji rzepaku.
 
Główne elementy struktury plonu rzepaku to:
  • liczba roślin na m2
  • liczba nasion wytworzonych przez roślinę
  • masa 1000 nasion. 
Wielkość plonu uwarunkowana jest ilością wytworzonej biomasy roślin, która zależy od prawidłowego nawożenia rzepaku azotem przy równoczesnym zapewnieniu odpowiedniej dostępności fosforu, potasu, wapnia, magnezu, siarki i mikroelementów. Plon nasion jest tym większy, im większa jest biomasa łanu w fazie pełnej dojrzałości.
 
Duże potrzeby pokarmowe rzepaku powodują, że oprócz nawożenia doglebowego standardem jest dokarmianie dolistne.
W zakresie makroskładników ma ono charakter uzupełniający (w sposób dolistny można pokryć tylko niewielką część potrzeb pokarmowych), natomiast w odniesieniu do mikroskładników dokarmianie dolistne jest podstawowym i najbardziej efektywnym sposobem dostarczenia ich roślinom.
W praktyce uprawowej dokarmianie, nawożenie rzepaku mikroelementami koncentruje się przede wszystkim na pierwiastkach takich jak: bor (BORMAX) i mangan (MIKROVIT MANGAN lub MIKROCHELAT Mn-13) jak również molibden zalecany zwłaszcza jesienią (MIKROVIT MOLIBDEN), a w dalszej kolejności cynk (MIKROVIT CYNK lub MIKROCHELAT Zn-15), żelazo (MIKROVIT ŻELAZO lub MIKROCHELAT Fe-13) i miedź (MIKROVIT MIEDŹ lub MIKROCHELAT Cu-15).
 
Rzepak ozimy, na każdym etapie wzrostu i rozwoju narażony jest na wiele czynników uprawowych i środowiskowych negatywnie wpływających na jego plonowanie – od siewu, kształtowania rozety liści jesienią, poprzez okresu spoczynku zimowego i wznowienie wegetacji wiosennej oraz kwitnienie, do stadium zawiązywania łuszczyn i nasion.
Opracowana Strategia Wspomagania Naturalnej Odporności Roślin STRESS CONTROL SYSTEM  (SCS-RZEPAK) poprzez zastosowanie stymulatorów i aktywatorów INTERMAG w uprawie rzepaku efektywnie poprawia naturalną odporność roślin na niesprzyjające czynniki środowiskowe i uprawowe, zmniejszając dzięki temu ryzyko utraty części plonu.
 
Dostarczając roślinom dolistnie odpowiednie składniki pokarmowe (standardowe programy dokarmiania MIKRO i MAKRO – nawozy PLONVIT) oraz stymulując wzrost ich naturalnej odporności (biostymulatory OPTYSIL, TYTANIT) sprawiamy, że rośliny prawidłowo się rozwijają, są zdrowsze i bardziej odporne na stresy.
Działania te, omówione w kolejnych zakładkach, istotnie wpływają na wzrost plonu i jego dobre parametry jakościowe.

Program nawożenia uprawy: Rzepak - schemat graficzny

Program nawożenia uprawy: ## - schemat graficzny, Zalecenia uprawowe Rzepak

RZEPAK - programy nawożenia do pobrania w formacie pdf:
    » Program MIKRO lub MAKRO - do wyboru.

 

W praktyce rolniczej bardzo przydatny jest PROGRAM DOKARMIANIA DOLISTNEGO, który ma charakter uniwersalny i uwzględnia ogólne (standardowe) wymagania pokarmowe rzepaku. Przedstawiony graficznie program nawożenia rzepaku, w sposób obrazowy „przypomina” o potrzebie wykonania zabiegów w kolejnych fazach rozwojowych.

W zależności od warunków uprawy, Plantator może wybrać jeden z dwóch programów nawożenia rzepaku:
  • Program MIKRO zalecany jest do stosowania wszędzie tam, gdzie zasobność gleby w makroskładniki i ich dostępność dla roślin jest na średnim lub wysokim poziomie. Podstawę programu stanowi płynny nawóz mikroelementowy PLONVIT RZEPAK, który dostarcza roślinom mikroelementy w proporcjach odpowiadających wymaganiom pokarmowym rzepaku, ze szczególnym uwzględnieniem boru (B) i manganu (Mn), na niedobory których rzepak jest szczególnie wrażliwy. Nawóz zawiera także magnez (Mg) oraz azot (N) poprawiający pobieranie i przyswajanie mikroelementów.
  • Program MAKRO zalecany jest do stosowania wszędzie tam, gdzie zasobność gleby w makro – i mikroskładniki, a także ich dostępność dla roślin jest na poziomie niskim bądź średnim lub gdy warunki atmosferyczne wpływają negatywnie na ich pobieranie przez rośliny. Podstawę programu stanowią krystaliczne, rozpuszczalne w wodzie nawozy z serii PLONVIT (NPK+mikro):  NITRO, PHOSPHO, KALI, OPTY, które dostarczają roślinom duże ilości makroelementów w formach łatwo przyswajalnych, a także niezbędne mikroelementy.

Program nawożenia uprawy: Rzepak - szczegółowy opis

 

Termin zabiegu / Cel zabiegu Nawozy, aktywatory i stymulatory
z programu dokarmiania rzepaku
Korzyści ze stosowania programu dokarmiania rzepaku
JESIEŃ
POCZĄTKOWY ROZWÓJ LIŚCI

BBCH 10–14
 

Stymulacja rozwoju systemu korzeniowego
 ROOTSTAR
0,8–1,2 l/ha
Stymulowanie rozwoju systemu korzeniowego we wczesnych fazach rozwojowych roślin oraz zwiększenie tolerancji na stres związany z niską temperaturą i niedoborem wody.

JESIEŃ
ROZWÓJ LIŚCI – FORMOWANIE ROZETY

BBCH 14–18

 
Prawidłowy rozwój jesienny

 Pobudzenie rozwoju systemu korzeniowego

 Prawidłowe wykształcenie szyjki korzeniowej

Zwiększenie zimotrwałości
 
 
 
PLONVIT RZEPAK
3 l/ha

 
 
 
lub
 
PLONVIT PHOSPHO
2 kg/ha

+
PLONVIT KALI
2 kg/ha
Kompleksowe i zbilansowane dostarczenie mikroelementów w proporcjach dostosowanych do wymagań pokarmowych rzepaku. Korzystny wpływ mikroelementów na przemiany biochemiczne makroelementów – stymulacja wzrostu i rozwoju roślin oraz zwiększenie ich odporności na stresy. Poprawa zimotrwałości.
Kompleksowe dostarczenie makro- i mikroelementów ze szczególnym uwzględnieniem fosforu i potasu. Stymulacja procesów metabolicznych. Wspomaganie rozwoju systemu korzeniowego. Przyspieszenie wegetacji i wspomaganie prawidłowego rozwoju rozety liściowej. Poprawa kondycji i zimotrwałości.
 
BORMAX
1–1,5 l/ha

 
Dostarczenie boru w łatwo przyswajalnej formie. Prawidłowy wzrost i rozwój roślin, w szczególności zawiązków organów generatywnych. Sprawny transport i gromadzenie węglowodanów w roślinie. Prawidłowe wykształcenie szyjki korzeniowej. Poprawa zimotrwałości.
 MIKROVIT MANGAN
1–2  l/ha

 
zamiennie można zastosować
MIKROCHELAT Mn-13
0,5–1 kg/ha
Dostarczenie manganu. Rozbudowa systemu korzeniowego. Zwiększenie wykorzystania wody jesienią. Poprawa kondycji i zimotrwałości roślin.  Zwiększenie odporności na stresy i patogeny.
 
MIKROVIT MOLIBDEN
0,5–1 l/ha
Zaopatrzenie w molibden. Dobra i wydajna asymilacja i metabolizm związków azotu. Korzystny wpływ na gospodarkę hormonalną (zwiększenie zimotrwałości).
 
siarczan magnezu
siedmiowodny
10–15 kg/ha

 
Zaopatrzenie w magnez i siarkę. Prawidłowy rozwój chlorofilu. Wspomaganie rośliny w pobraniu i wykorzystaniu zastosowanego azotu. Usprawnienie transportu substancji zapasowych do korzeni – korzystny wpływ na zimotrwałość. Pozytywny wpływ na gospodarkę hormonalną i enzymatyczną.
WIOSNA
RUSZENIE WEGETACJI PO SPOCZYNKU ZIMOWYM

BBCH 19/20
 

Regeneracja i intensyfikacja rozwoju systemu korzeniowego
ROOTSTAR
0,8–1,2 l/ha
Przyspieszenie regeneracji i zintensyfikowanie rozwoju systemu korzeniowego po wznowieniu wegetacji wiosennej. Zwiększenie tolerancji na stres związany z niską temperaturą.
WIOSNA
REGENERACJA / KONIEC FORMOWANIA
ROZETY
ROZWÓJ PĘDÓW BOCZNYCH
I WZROST PĘDU GŁÓWNEGO

BBCH 21–36

 
Pobudzenie aktywności fizjologicznej roślin po spoczynku zimowym

Regeneracja uszkodzeń po zimie

Poprawa kondycji roślin

Poprawa wykorzystania
wody i składników pokarmowych

Prawidłowy rozwój wiosenny
PLONVIT RZEPAK
2 l/ha
 

 
lub
 
PLONVIT OPTY
4 kg/ha
Kompleksowe i zbilansowane dostarczenie mikroelementów w proporcjach dostosowanych do wymagań pokarmowych rzepaku. Stymulowanie wzrostu i rozwoju roślin, zwiększenie odporności na chłody wiosenne i choroby.
Kompleksowe dolistne dostarczenie makro- i mikroelementów. Pozytywny wpływ na gospodarkę energetyczną roślin i regulację gospodarki wodnej w roślinach. Wspomaganie rozwoju i regeneracji systemu korzeniowego. Przyspieszenie wegetacji i wspomaganie prawidłowego rozwoju pędów.
 BORMAX
1–1,5 l/ha
Dostarczenie boru w łatwo przyswajalnej formie. Prawidłowy wzrost i rozwój roślin, w szczególności pędu głównego oraz bocznych, a także zawiązków organów generatywnych. Sprawny transport i gromadzenie węglowodanów w roślinie. Zwiększenie odporności na niską temperaturę.
MIKROVIT MANGAN
1–2  l/ha

 
zamiennie można zastosować
MIKROCHELAT Mn-13
0,5–1 kg/ha
Dostarczenie manganu. Zwiększenie odporności na stresy i patogeny. Intensyfikacja fotosyntezy. Szybkie budowanie biomasy. Regeneracja uszkodzeń.
TYTANIT
0,2–0,4 l/ha
Stymulacja i regulacja procesów biochemicznych. Pobudzenie roślin po spoczynku zimowym. Regeneracja uszkodzeń. Lepsze wykorzystanie składników pokarmowych. Zwiększenie odporności na stresy.
siarczan magnezu
siedmiowodny
10–15 kg/ha
Dostarczenie magnezu i siarki. Pobudzenie roślin po spoczynku zimowym poprzez stymulowanie rozwoju chlorofilu. Zapobieganie chorobie fizjologicznej – „chloroza magnezowa".  Dobre wykorzystanie azotu z gleby. Zwiększenie odporności na chłody wiosenne. Pozytywny wpływ na gospodarkę hormonalną i enzymatyczną.
ROZWÓJ PĄKÓW KWIATOWYCH (PĄKOWANIE) – POCZĄTEK KWITNIENIA

BBCH 50–61
 
 
Stymulacja do budowania biomasy
i prawidłowego pokroju roślin


Prawidłowy rozwój organów generatywnych

Intensyfikacja kwitnienia, zapylenia
i zapłodnienia
 
PLONVIT RZEPAK
2 l/ha

+
FOSTAR
1–2 l/ha

 
lub
 
PLONVIT OPTY
3 kg/ha

+
PLONVIT PHOSPHO
2 kg/ha
Dostarczenie mikroelementów w celu stymulacji wzrostu roślin oraz dla zwiększenie odporności na chłody wiosenne. Ponadto dostarczenie fosforu w formie łatwo przyswajalnej dla roślin (pozytywny wpływ na gospodarkę energetyczną roślin, przyspieszenie wegetacji i wspomaganie prawidłowego rozwoju roślin, intensyfikacja kwitnienia, zawiązywania łuszczyn i wypełniania nasionami).
Wspomaganie intensywnego rozwoju roślin poprzez kompleksowe dostarczenie makro- i mikroelementów. Intensyfikacja kwitnienia, zawiązywania łuszczyn i ich wypełnienia nasionami, poprzez dostarczenie łatwo przyswajalnego fosforu. Zwiększenie odporności na suszę dzięki dostarczeniu potasu.
BORMAX
1–1,5 l/ha
Dostarczenie boru w łatwo przyswajalnej formie. Prawidłowy rozwój części generatywnych. Zwiększenie ilości kwiatów w kwiatostanie. Prawidłowe wykształcenie pyłku, dobre zapylenie. Równomierne kwitnienie i zawiązywanie łuszczyn.
 TYTANIT
0,2–0,4 l/ha
Stymulacja i regulacja procesów biochemicznych. Lepsze wykorzystanie składników pokarmowych. Zwiększenie odporności na stresy. Wspomaganie rozwoju organów generatywnych. Poprawa jakości pyłku i efektywności zapylenia. Zwiększenie plonu.
siarczan magnezu
siedmiowodny
10–15 kg/ha
Dostarczenie magnezu i siarki. Zapobieganie chorobie fizjologicznej –  "chloroza magnezowa". Stymulowanie rozwoju chlorofilu. Efektywne wykorzystanie azotu z gleby. Zwiększenie odporności na niską temperaturę. Pozytywny wpływ na gospodarkę hormonalną i enzymatyczną roślin.
1–2 zabiegi co 7–10 dni

 PEŁNIA KWITNIENIA – ROZWÓJ ŁUSZCZYN

BBCH 65–73 


Lepsze zawiązywanie i wykształcenie łuszczyn

 Optymalne wykształcenie nasion (MTN) – zwiększenie plonu
PLONVIT RZEPAK
2 l/ha

+
UNI PK 10:18
3–6 l/ha


lub 

PLONVIT KALI
2–4 kg/ha
Dostarczenie mikroelementów dla prawidłowego rozwoju łuszczyn i nasion oraz zwiększenia odporności roślin  na stresy. Ponadto dostarczenie P i K dla poprawy gospodarki wodnej roślin (zwiększenie odporności na suszę, a także  regulacja gospodarki energetycznej roślin). W efekcie – poprawa zaolejenia nasion. Lepsze wykorzystanie nawożenia azotowego.
Kompleksowe  dostarczenie makro- i mikroelementów ze szczególnym uwzględnieniem potasu. Lepsze wykorzystanie nawożenia azotowego. Regulacja gospodarki wodnej roślin – poprawa odporności na suszę. Zwiększenie ilości nasion w łuszczynie, MTN i poprawa zaolejenia nasion.

 
 

Preparaty zalecane w programach dokarmiania i strategii SCS: Rzepak

BORMAX

Płynny, dolistny  nawóz borowy zawierający 150 g B w 1 litrze

FOSFYN

Aktywator odporności na stresy biotyczne

FOSTAR

Płynny nawóz fosforowy, zawierający 500 g P2O5 w 1 litrze

FROSTEX

Aktywator odporności na przymrozki

GROWON

Aktywator energii

MIKROVIT MANGAN 160

Płynny dolistny nawóz manganowy zawierający 160 g Mn w 1 litrze

MIKROVIT MOLIBDEN 33

Płynny dolistny nawóz molibdenowy zawierający 33 g Mo w 1 litrze

OPTYCAL

Aktywator wapnia

OPTYSIL

Stymulator odporności

PLONVIT KALI

Krystaliczny, rozpuszczalny w wodzie nawóz NPK (11/12/38) z mikroelementami o wysokiej koncentracji składników pokarmowych, z przewagą potasu

PLONVIT OPTY

Krystaliczny, rozpuszczalny w wodzie nawóz NPK (20/20/20) z mikroelementami o wysokiej koncentracji składników pokarmowych w zrównoważonych propo

PLONVIT PHOSPHO

Krystaliczny, rozpuszczalny w wodzie nawóz NPK (11/53/5) z mikroelementami o wysokiej koncentracji składników pokarmowych, z przewagą fosforu

PLONVIT RZEPAK

Nawóz dolistny dla rzepaku i innych roślin oleistych

ROOTSTAR

Aktywator ukorzeniania

SIARCZAN MAGNEZU

Siarczan magnezu siedmiowodny (MgO-16/SO3-32)

TERRASTART

Mikrogranulat do nawożenia startowego łącznie z siewem nasion

TYTANIT

Stymulator plonu

UNI PK 10:18

Płynny nawóz fosforowo-potasowy zawierający  140 g P2O5 i 245 g K2O w 1 litrze

Niedobory składników pokarmowych: azot (N)


Azot jest podstawowym pierwiastkiem plonotwórczym – jego działanie fizjologiczne i plonotwórcze jest nadrzędne w stosunku do innych składników mineralnych. Azot warunkuje tempo wzrostu i rozwoju roślin (system korzeniowy, ilość pędów bocznych i rozwój liści), a także wpływa korzystnie na wiele cech struktury plonu.  

Objawy i skutki deficytu azotu (N) w rzepaku:
Jesień – niedostateczne zaopatrzenie w azot w tym okresie powoduje zahamowanie wzrostu rozety liściowej, a także samych  blaszek liściowych – drobne liście. W sytuacji głębokiego niedoboru następuje bardzo wczesne żółknięcie, czerwienienie, a następnie zamieranie najstarszych liści. Widoczne objawy niedoboru azotu jesienią sygnalizują, że roślinom brakuje ok. 1/4 dawki azotu potrzebnej przy danej obsadzie i fazie rozwojowej. Niedobór taki w okresie, gdy zawiązywane są rozgałęzienia boczne nieuchronnie skutkuje obniżeniem plonu.

Wiosna – o stanie odżywienia roślin azotem informuje tempo wzrostu rozety liściowej na przedwiośniu (temp. ok. 5°C) – rośliny niedożywione wytwarzają mniejsze liście i wcześniej kończą rozwój rozety liściowej. Spadek koncentracji azotu nie dotyczy tylko liści, ale również szyjki korzeniowej i korzeni. Skutkuje to wolną regeneracją i słabym tempem wzrostu roślin na początku wiosennej wegetacji.
Niedobór azotu w okresie wczesnowiosennym powoduje:
- szybsze rozpoczęcie wzrostu wydłużeniowego pędu głównego
- zmniejszenie liczby rozgałęzień bocznych I rzędu

Skutki nadmiaru azotu:
Duże dawki azotu, zwłaszcza aplikowane jednorazowo, mogą spowodować zjawisko pękania łodyg podczas wzrostu i rozwoju roślin. Nadmiar azotu wpływa również negatywnie na zawartość tłuszczu w nasionach.

Nawozy szybko dostarczające azot:
NITROMAG, PLONVIT NITRO, PLONVIT UP

 

Nawozy szybko dostarczające azot (N) :

NITROMAG

Płynny nawóz azotowy z magnezem i mikroelementami zawierający 370 g N w 1 litrze

PLONVIT NITRO

Krystaliczny, rozpuszczalny w wodzie nawóz NPK (31/12/10) z mikroelementami o wysokiej koncentracji składników pokarmowych, z przewagą azotu

PLONVIT UP

Płynny nawóz NPK (13/3/5) z mikroelementami o wysokiej koncentracji składników pokarmowych, z przewagą azotu 

Niedobory składników pokarmowych: fosfor (P)


Fosfor jest pierwiastkiem niezbędnym dla prawidłowego wykształcenia i wzrostu systemu korzeniowego. Zwiększa zimotrwałość
i mrozoodporność oraz korzystnie wpływa na regenerację uszkodzeń pozimowych. Stymuluje tworzenie zawiązków, pędów i kwiatów. Wiosną korzystnie wpływa na wigor roślin oraz ich zdrowotność. Jest niezbędny w procesach zawiązywania i wykształcenia nasion (MTN). Przyspiesza dojrzewanie rzepaku. Zwiększa zawartość białka i witamin A i B1.

Objawy i skutki deficytu fosforu (P) w rzepaku:
Jesień – niedobór fosforu rośliny sygnalizują ciemnozielonym zabarwieniem starszych liści, których wielkość jest mniejsza w stosunku do prawidłowej. Brak fosforu utrudnia prawidłowy przebieg procesów metabolicznych. Przyhamowany jest także wzrost blaszki liściowej. Niedobór fosforu powoduje bardzo słaby rozwój systemu korzeniowego.

Wiosna – pojawiające się na najmłodszych liściach sinawe przebarwienia wskazują na tymczasowy niedobór tego składnika. Intensyfikacja tej barwy, a nawet jej przejście w fioletową, jest wskaźnikiem narastającego zakłócenia procesów życiowych, prowadzącego do zahamowania wzrostu rozety, co zawsze ujemnie wpływa na plon nasion. Rośliny niedożywione fosforem zawiązują mniej pędów bocznych, a także kwiatów.

Rozwój łuszczyn – objawy niedoboru fosforu mogą wystąpić również w formie charakterystycznego fioletowienia łuszczyn, w okresie intensywnego ich wzrostu. Takie rośliny akumulują mniej tłuszczu w nasionach.

Nawozy szybko dostarczające fosfor:
TERRASTART, GROWON, FOSTAR, PLONVIT PHOSPHO, PLONVIT ENERGY, UNI PK 10:18, ALKALIN PK 10:20

 

Nawozy szybko dostarczające fosfor (P) :

ALKALIN PK 10:20

Płynny, wysokozasadowy (pH ≥ 11,3), dolistny nawóz fosforowo-potasowy 

FOSTAR

Płynny nawóz fosforowy, zawierający 500 g P2O5 w 1 litrze

GROWON

Aktywator energii

PLONVIT ENERGY

Płynny nawóz NPK (5/25/5) z mikroelementami o wysokiej koncentracji składników pokarmowych, z przewagą fosforu

PLONVIT PHOSPHO

Krystaliczny, rozpuszczalny w wodzie nawóz NPK (11/53/5) z mikroelementami o wysokiej koncentracji składników pokarmowych, z przewagą fosforu

TERRASTART

Mikrogranulat do nawożenia startowego łącznie z siewem nasion

UNI PK 10:18

Płynny nawóz fosforowo-potasowy zawierający  140 g P2O5 i 245 g K2O w 1 litrze

Niedobory składników pokarmowych: potas (K)


Potas jest składnikiem mineralnym, który w pierwszej kolejności decyduje o efektywności gospodarki wodą i azotem w roślinach uprawnych. Warunkuje dobre wykorzystanie azotu, przez co wpływa na plon. Jest składnikiem bezpośrednio odpowiedzialnym za transport węglowodanów. Zwiększa zimotrwałość roślin. Uelastycznia błony komórkowe, dzięki czemu są bardziej odporne na uszkodzenia mechaniczne. Rośliny dobrze odżywione potasem efektywniej gospodarują wodą przez co zwiększa się ich odporność na suszę. Potas korzystnie wpływa na zdrowotność roślin oraz zmniejsza podatność na wyleganie. Intensyfikuje kwitnienie oraz zwiększa zawartość oleju w nasionach.

Objawy i skutki deficytu potasu (K) w rzepaku:
Niedobór potasu nie od razu uzewnętrznia się w postaci widocznych objawów, ale nawet krótkotrwały stan niedożywienia potasem prowadzi do zmniejszenia plonu nasion. Jego deficyt zmienia metabolizm węglowodanowy, zwiększając akumulację cukrów rozpuszczalnych, co prowadzi do spadku zawartości skrobi. Najbardziej charakterystyczne wizualne objawy niedoboru potasu w rzepaku to: zahamowanie tempa wzrostu roślin; mniejsza ilość pędów bocznych, a także mniejsze rozmiary młodszych liści; słabo rozwinięty system korzeniowy; chlorozy, które czasami przechodzą w żółte, brunatne, czerwone lub ciemnobrązowe nekrozy rozpoczynające się od wierzchołków i brzegów liści; przyspieszone więdnięcie roślin w ciągu upalnego dnia i późniejsze odzyskanie turgoru.

Nawozy szybko dostarczające potas:
KALPRIM, PLONVIT KALI, PLONVIT QUALITY, UNI PK 10:18, ALKALIN PK 10:20, ALKALIN K+Si, ALKALIN KB+ Si

 

Nawozy szybko dostarczające potas (K) :

ALKALIN K+Si

Płynny, wysokozasadowy (pH ≥ 13,5), dolistny nawóz potasowy z dodatkiem krzemu  

ALKALIN KB+Si

Płynny, wysokozasadowy (pH ≥ 13,5), dolistny nawóz potasowo-borowy z dodatkiem krzemu

ALKALIN PK 10:20

Płynny, wysokozasadowy (pH ≥ 11,3), dolistny nawóz fosforowo-potasowy 

KALPRIM

Płynny nawóz potasowy zawierający 400 g K2O w 1 litrze  

PLONVIT KALI

Krystaliczny, rozpuszczalny w wodzie nawóz NPK (11/12/38) z mikroelementami o wysokiej koncentracji składników pokarmowych, z przewagą potasu

PLONVIT QUALITY

Płynny nawóz NPK (4/4/16) z mikroelementami o wysokiej koncentracji składników pokarmowych z przewagą potasu

UNI PK 10:18

Płynny nawóz fosforowo-potasowy zawierający  140 g P2O5 i 245 g K2O w 1 litrze

Niedobory składników pokarmowych: wapń (Ca)


Wapń jako składnik pokarmowy w roślinie stabilizuje błony komórkowe i ogranicza ich przepuszczalność. Modyfikuje procesy enzymatyczne oraz wpływa na podział i wzrost elongacyjny komórek. Bierze udział w kontroli gospodarki wodnej roślin i zwiększa odporność roślin na choroby grzybowe. Opóźnia także procesy starzenia i opadania liści. Optymalna dostępność wapnia wpływa na wzrost korzeni, tworzenie się włośników i wydłużanie komórek strefy elongacyjnej korzenia.

Objawy i skutki deficytu wapnia (Ca) w rzepaku:
Jesień – niedobór w początkowych fazach wegetacji prowadzi do wypadania roślin z łanu (jednak przyczyna wypadania nie jest łatwa do jednoznacznej diagnozy).

Wiosna – niedobór wapnia objawia się przede wszystkim na młodych liściach w postaci brązowienia wierzchołków i krawędzi liści. Symptomem niedoboru wapnia jest też zahamowanie wzrostu, a nawet brak wykształconej łodygi, i jej nienaturalne odbarwienie.
W okresie kwitnienia niedobór wapnia prowadzi do słabego wykształcenia łuszczyn na pędach, zwłaszcza głównym, a także do silniejszego porażenia łuszczyn, a nawet całej łodygi przez choroby. Wskaźnikami niedoboru wapnia w glebie jest rosnący udział chwastów kwasolubnych.

Nawozy szybko dostarczające wapń:
WAPNOVIT, OPTYCAL

 

Nawozy szybko dostarczające wapń (Ca) :

OPTYCAL

Aktywator wapnia

WAPNOVIT

Płynny nawóz wapniowy z mikroelementami zawierający 260 g CaO w 1 litrze

Niedobory składników pokarmowych: magnez (Mg)


Magnez jest częścią składową chlorofilu tj. zielonego barwnika. Dobre zaopatrzenie roślin w magnez zwiększa zawartość chlorofilu, przez co intensyfikuje fotosyntezę. Magnez bierze udział w transporcie asymilatów i ich przemianach. Poprawia efektywność plonotwórczą azotu oraz intensyfikuje pobieranie innych składników pokarmowych. Korzystnie wpływa na zdrowotność roślin.

Objawy i skutki deficytu magnezu (Mg) w rzepaku:
Umiarkowanym, lecz wyraźnym symptomem niedoboru jest zdrobnienie liści oraz pojawienie się klasycznej chlorozy międzynaczyniowej na najstarszych liściach. Brak magnezu jesienią i wiosną hamuje w pierwszej kolejności wzrost korzeni. Konsekwencją jest zahamowanie wzrostu całej rośliny uwidaczniające się zdrobnieniem liści. Objawy niedoboru magnezu występujące w okresie dojrzewania należy traktować jako zjawisko naturalne, wynikające z intensywności procesów życiowych związanych z syntezą tłuszczów w nasionach, do czego niezbędne są duże ilości magnezu.

Nawozy szybko dostarczające magnez:
MIKROKOMPLEX, SIARCZAN MAGNEZU

 

Nawozy szybko dostarczające magnez (Mg) :

MIKROKOMPLEX

Krystaliczny, rozpuszczalny w wodzie nawóz magnezowy z mikroelementami 

SIARCZAN MAGNEZU

Siarczan magnezu siedmiowodny (MgO-16/SO3-32)

Niedobory składników pokarmowych: siarka (S)


Siarka odgrywa szczególnie ważną rolę w metabolizmie azotu (jej niedobór hamuje pobieranie azotu przez rzepak, ograniczając w ten sposób wzrost i rozwój roślin). W okresie kwitnienia intensyfikuje żółtą barwę kwiatów, przez co stają się bardziej atrakcyjne dla pszczół, a w okresie dojrzewania nasion wpływa na syntezę tłuszczów.
Siarka wchodzi w skład wielu naturalnych związków organicznych, m.in. takich jak: glutation, sulfolipidy, glukozynolany, fitoaleksyny przez co wzmacnia naturalną odporność roślin na infekcję patogenami oraz na stres środowiskowy (susza, chłody). W warunkach dobrego odżywienia siarką, po kontakcie rośliny z grzybami patogenicznymi, roślina uruchamia mechanizm obrony biochemicznej określany jako indukowana odporność siarki (SIR).

Objawy i skutki deficytu siarki (S) w rzepaku:
Niedobory siarki nie są łatwe do wizualnego zidentyfikowania. Mogą się ujawniać we wszystkich fazach wzrostu rzepaku i na wszystkich organach roślin. Pierwsze objawy niedoboru pojawiają się już w stadium rozety. Rośliny o jasnozielonej barwie liści wykazują na młodych liściach klasyczną chlorozę mozaikowatą (marmurkowatość liści). Na skutek niedoboru siarki rzepak nie tylko spowalnia tempo wzrostu, ale również wytwarza mniejszą ilość zawiązków pąków i rozgałęzień. Niedobór siarki obniża plon nasion, ponadto zmniejsza się zawartość tłuszczu w nasionach.

Nawozy szybko dostarczające siarkę:
PLONVIT SULFI, PLONVIT BOROSULF, SIARCZAN MAGNEZU, MIKROKOMPLEX

 

Nawozy szybko dostarczające siarka (S) :

MIKROKOMPLEX

Krystaliczny, rozpuszczalny w wodzie nawóz magnezowy z mikroelementami 

PLONVIT BOROSULF

Krystaliczny, rozpuszczalny w wodzie nawóz dolistny o wysokiej koncentracji boru i siarki

PLONVIT SULFI

Krystaliczny, rozpuszczalny w wodzie nawóz siarkowy zawierający 500 SO3 w 1 kg nawozu

SIARCZAN MAGNEZU

Siarczan magnezu siedmiowodny (MgO-16/SO3-32)

Niedobory składników pokarmowych: krzemu (Si)



Opis pierwiastka:

Krzem jest pierwiastkiem powszechnie występującym w skorupie ziemskiej, jednak w formach w większości nieprzyswajalnych dla roślin.
Dostarczenie roślinom aktywnego krzemu w formie łatwo przyswajalnej, stymuluje szereg procesów życiowych m.in. działanie mechanizmów obronnych roślin przed stresami – również związanymi z infekcjami patogenami chorobotwórczymi. Wzmacnia ściany komórkowe i zwiększa odporność roślin na uszkodzenia mechaniczne. W warunkach ograniczonej dostępności wody (susza) krzem zmniejsza presję stresu wodnego poprzez lepszy wzrost korzeni, mniejsze parowanie z roślin i większą wydajność fotosyntezy. Stymuluje pobieranie i wykorzystanie fosforu z gleby oraz zmniejsza skutki niedoboru cynku, zwłaszcza przy nadmiarze fosforu.

 

Nawozy szybko dostarczające krzemu (Si) :

OPTYSIL

Stymulator odporności

Niedobory składników pokarmowych: bor (B)


Bor jest niezbędny dla prawidłowej aktywności wzrostowej komórek – kontroluje aktywność auksyn (hormonów wzrostu), które są odpowiedzialne za wzrost najmłodszych komórek (merystemów wierzchołkowych) zarówno korzeni, jak i organów nadziemnych. Bierze udział w kształtowaniu struktury ścian komórkowych – tworzenie silnych pędów. Od początku jesiennej wegetacji jest niezbędny zarówno dla prawidłowego rozwoju systemu korzeniowego, jak i rozety nadziemnej oraz zawiązków organów generatywnych. Podczas kwitnienia – wpływa na prawidłowy wzrost łagiewki pyłkowej czyli warunkuje skuteczne zapylenie i zapłodnienie. Jest też niezbędny dla prawidłowego przebiegu procesu zawiązywania nasion – zwiększa liczbę łuszczyn i nasion w łuszczynach. Dobre zaopatrzenie roślin rzepaku w bor zwiększa efektywność pobierania innych składników pokarmowych.

Objawy i skutki deficytu boru (B) w rzepaku:
Niedostateczne zaopatrzenie roślin w bor jesienią objawia się na najmłodszych, rosnących częściach roślin – zamierają liście i stożki wzrostu pędów i korzeni. Negatywnym skutkiem niedoboru boru jest także powstawanie pustych przestrzeni w korzeniach głównych na skutek małej ilości „lepiszcza” komórek (charakterystyczne peknięcia pod szyjką korzeniową). W fazie formowania pędu głównego niedobór boru może się ujawnić w postaci pękania łodyg z charakterystycznym odstawaniem epidermy (skórki). W okresie kwitnienia przy niedoborze boru blokowane jest zapłodnienie kwiatów na skutek deformacji i pękania łagiewek pyłkowych. Skutkuje to słabszym wiązaniem łuszczyn, które są słabo wypełnione nasionami.

Nawozy szybko dostarczające bor:
BORMAX, PLONVIT BOROSULF

 

Nawozy szybko dostarczające bor (B) :

BORMAX

Płynny, dolistny  nawóz borowy zawierający 150 g B w 1 litrze

PLONVIT BOROSULF

Krystaliczny, rozpuszczalny w wodzie nawóz dolistny o wysokiej koncentracji boru i siarki

Niedobory składników pokarmowych: miedź (Cu)


Miedź wpływa na przebieg procesów oddychania i fotosyntezy, bierze udział w przemianach żelaza i azotu, biosyntezie białek, chlorofilu
i zwiększa odporność roślin na niską temperaturę – co w uprawie rzepaku ozimego jest bardzo istotne przed zimą. Wiąże wolne rodniki, które powstają w sytuacjach stresowych i niszczą komórki. Rośliny dobrze odżywione miedzią są mniej podatne na wyleganie i bardziej odporne na atak szkodników i sprawców chorób.

Objawy i skutki deficytu miedzi (Cu) w rzepaku:
Objawy niedoboru miedzi w warunkach naturalnych na plantacjach rzepaku występują bardzo rzadko. Niedobór (wizualnie ukryty) może wystąpić na glebach lekkich, ubogich w próchnicę lub na bardzo dobrych, potencjalnie wysoce produktywnych. Miedź jest mało ruchliwa
i dlatego jej brakiem dotknięte są przede wszystkim młode liście, na których mogą wystąpić zmiany w zabarwieniu. Ich końcówki stają się białe lub szare.

Nawozy szybko dostarczające miedź:
MIKROCHELAT Cu-15, MIKROVIT MIEDŹ

 

Nawozy szybko dostarczające miedź (Cu) :

MIKROCHELAT Cu-15

Chelat miedzi EDTA (150 g Cu/kg) w formie ultragranulatu bardzo dobrze i szybko rozpuszczalnego w wodzie

MIKROVIT MIEDŹ 80

Płynny dolistny nawóz miedziowy zawierający 80 g Cu w 1 litrze

Niedobory składników pokarmowych: żelazo (Fe)


Żelazo jest pierwiastkiem którego niedobory najczęściej nie są spowodowane jego brakiem w glebie, lecz jego ograniczoną dostępnością dla roślin związaną z określonymi warunkami uprawowymi. Niedobory Fe uwidaczniają się na stanowiskach intensywnie wapnowanych, nadmiernie przewietrzanych, przenawożonych i okresowo zalewanych. Żelazo uczestniczy w syntezie ligniny, dlatego rośliny rzepaku optymalnie odżywione tym pierwiastkiem tworzą mocniejszą tkankę mechaniczną, przez co są bardziej odporne na wyleganie i na porażenie przez choroby. Żelazo akumuluje się głównie w organach wegetatywnych – pędy. Ponieważ składnik ten słabo przemieszcza się w roślinie, powinien być dostarczany systematycznie i w umiarkowanych dawkach.


Objawy i skutki deficytu żelaza (Fe) w rzepaku:
Symptomem niedoboru żelaza (Fe) jest chloroza żelazowa, której pierwsze objawy w postaci cytrynowo-żółtego (jasnożółtego) lub białego zabarwienia występują na najmłodszych liściach. Przebarwienia te występują w przestrzeniach międzyżyłkowych, a same żyłki pozostają zielone. Wzrost roślin jest ograniczony wskutek spowolnienia fotosyntezy. Silny niedobór żelaza może spowodować odrzucanie najmłodszych łuszczyn, a nawet całych pędów bocznych. Największe szkody wywołuje deficyt żelaza w okresie kwitnienia rzepaku.

Nawozy szybko dostarczające żelazo:
MIKROCHELAT Fe-13, MIKROVIT ŻELAZO

 

Nawozy szybko dostarczające żelazo (Fe) :

MIKROCHELAT Fe-13

Chelat żelaza EDTA (130 g Fe/kg) w formie ultragranulatu bardzo dobrze i szybko rozpuszczalnego w wodzie

MIKROVIT ŻELAZO 75

Płynny dolistny nawóz żelazowy zawierający 75 g Fe w 1 litrze

Niedobory składników pokarmowych: mangan (Mn)


Mangan podobnie jak magnez, aktywuje liczne enzymy (lub jest ich składnikiem) niezbędne w metabolizmie cukrów i lipidów, przez co istotnie wpływa na przemianę materii roślin. Bierze udział we wszystkich głównych procesach w roślinie. Wpływa na gospodarkę energetyczną roślin, wspiera wzrost korzeni bocznych i podobnie jak miedź, wiąże wolne rodniki, które powstają w sytuacjach stresowych i niszczą komórki. Stymuluje pobieranie fosforu, a przez to w sposób pośredni ma wpływ na rozwój systemu korzeniowego. Poprawia mrozoodporność. Mangan jest ważnym czynnikiem biosyntezy kwasów tłuszczowych – zwiększa zawartość tłuszczu w nasionach.


Objawy i skutki deficytu manganu (Mn) w rzepaku:
Przy niedoborze manganu w pierwszej kolejności żółkną starsze liście, a następnie pojawiają się chlorozy miedzy żyłkami liści, które mogą prowadzić do ich obumarcia. Niedostatek manganu ogranicza rozwój systemu korzeniowego, zmniejsza dynamikę wzrostu roślin
i zwiększa ich wrażliwość na niską temperaturę (pogarsza zimotrwałość). Opóźnia się kwitnienie roślin. Występuje karłowacenie roślin, które tworzą mniejszą liczbę łuszczyn. Obniża się zawartość tłuszczu w nasionach i pogarsza się wartość śruty poekstrakcyjnej. Niedobór manganu powoduje zmniejszenie odporności roślin rzepaku na choroby.

Nawozy szybko dostarczające mangan:
MIKROCHELAT Mn-13, MIKROVIT MANGAN

 

Nawozy szybko dostarczające mangan (Mn) :

MIKROCHELAT Mn-13

Chelat manganu EDTA (130 g Mn/kg) w formie ultragranulatu bardzo dobrze i szybko rozpuszczalnego w wodzie

MIKROVIT MANGAN 160

Płynny dolistny nawóz manganowy zawierający 160 g Mn w 1 litrze

Niedobory składników pokarmowych: molibden (Mo)


Molibden zwiększa efektywność przyswajania azotu i poprawia zimotrwałość ozimin. Zapotrzebowanie roślin na molibden jest niewielkie, jednak ma on duże znaczenie w procesach metabolicznych roślin. W uprawach takich jak rzepak ozimy i zboża ozime bardzo ważne jest dolistne dostarczenie molibdenu jesienią, w celu poprawy ich zimotrwałości. Sposób zwiększania zimotrwałości roślin przez molibden jest specyficzny i złożony. Molibden wchodzi w skład enzymu reduktazy azotanowej, który bierze udział w redukcji pobranych przez rośliny azotanów do form amonowych, przekształcanych następnie w aminokwasy służące do budowy białek.


Objawy i skutki deficytu molibdenu (Mo) w rzepaku:
Niedobór molibdenu ogranicza efektywność zastosowanego azotu. Widocznym, pośrednim objawem braku tego składnika jest zahamowanie wzrostu blaszek liściowych oraz chlorozy na młodych liściach, a w konsekwencji zahamowanie wzrostu roślin. Niedobór molibdenu można rozpoznać po łyżeczkowatym kształcie liści i ich białawych przebarwieniach. W roślinach niedożywionych molibdenem dochodzi do nadmiernego stężenia azotanów w soku komórkowym. Powoduje to silne uwodnienie tkanek, a tym samym zwiększa ich podatność na przemarzanie.

Nawóz szybko dostarczający molibden:
MIKROVIT MOLIBDEN

 

Nawozy szybko dostarczające molibden (Mo) :

MIKROVIT MOLIBDEN 33

Płynny dolistny nawóz molibdenowy zawierający 33 g Mo w 1 litrze

Niedobory składników pokarmowych: cynk (Zn)


Cynk wpływa na przemiany biochemiczne i podziały komórkowe zachodzące w stożkach wzrostu młodych roślin rzepaku, kiedy różnicują się wszystkie organy – potencjalna wysokość roślin, ilość i długość łuszczyn oraz ilość nasion w łuszczynach. Cynk zwiększa odporność roślin na jesienne przymrozki, poprawia mrozoodporność, a także wpływa na lepsze wykorzystanie fosforu i azotu. W prawie 50% akumuluje się w nasionach, co wskazuje na jego ważną rolę w procesach metabolicznych zachodzących w fazach formowania się łuszczyn i dojrzewania nasion.

Objawy i skutki deficytu cynku (Zn) w rzepaku:
Objawy niedoboru cynku są rzadko identyfikowalne w warunkach naturalnych na plantacjach rzepaku. Niedobory (ukryte) tego pierwiastka występują głównie na glebach zasadowych oraz na glebach przenawożonych fosforem, który jest silnym antagonistą cynku. Największe straty plonu nasion wywołuje deficyt cynku w okresie kwitnienia.

Nawozy szybko dostarczające cynk:
TERRASTART, MIKROCHELAT Zn-15, MIKROVIT CYNK

 

Nawozy szybko dostarczające cynk (Zn) :

MIKROCHELAT Zn-15

Chelat cynku EDTA (150 g Zn/kg) w formie ultragranulatu bardzo dobrze i szybko rozpuszczalnego w wodzie

MIKROVIT CYNK 112

Płynny dolistny nawóz cynkowy zawierający 112 g Zn w 1 litrze

TERRASTART

Mikrogranulat do nawożenia startowego łącznie z siewem nasion

Choroba roślin: Sucha zgnilizna kapustnych

 

Sucha zgnilizna kapustnych powodowana przez Leptosphaeria maculans i Leptosphaeria biglobosa  (stadium konidialne Phoma lingam) może występować przez cały okres wegetacji rzepaku.

Próg ekonomicznej szkodliwości: na 10–20% ocenianych roślin występują objawy porażenia.

Głównym źródłem infekcji zasiewów rzepaku są pozostawione na polach resztki nierozłożonych części roślin rzepaku, na których odbywa się rozwój obu gatunków grzybów. Innym źródłem infekcji są samosiewy rzepaku i chwasty z rodziny kapustowatych.

W zależności od sezonu różnie kształtuje się dominacja gatunków w/w grzybów, ale w każdym sezonie porażenie wywołują  obydwa gatunki, co utrudnia identyfikację choroby.
Oba gatunki porażają rośliny za pośrednictwem zarodników stadium workowego, które wiatr przenosi na duże odległości. Okresem największego zagrożenia jest jesień – okres tworzenia się zarodników workowych i ich uwalniania się z owocników.


Objawy porażenia rzepaku przez suchą zgniliznę kapustnych

Siewki – po porażeniu w części podliścieniowej powstaje nekroza na powierzchni, na której znajdują się owocniki stadium konidialnego grzybów. Zaatakowana siewka zamiera krótko po wschodach.

Jesienny rozwój rozety – objawami porażenia są jasnobrązowe lub popielate plamy na liściach o kształcie owalnym, wielkości od kilku do kilkunastu mm. Na nich w krótkim czasie pojawiają się liczne czarne punkty – owocniki stadium konidialnego, z których uwalniają się liczne zarodniki. W zależności od odporności odmiany, plamy występują pojedynczo lub jako skupiska na pojedynczej blaszce liściowej. Objawy można też zaobserwować na szyjkach korzeniowych, w postaci brunatnobrązowych, lekko zagłębionych plam.

Liście przez cały sezon wegetacyjny – przed wystąpieniem objawów plamistości w miejscach porażenia powstaje chlorotyczna lub zielonożółta plama, która następnie zmienia barwę, w zależności od rodzaju grzyba, który ją spowodował:

  • Leptosphaeria biglobosa – plamy beżowe (jasnobrunatne) lub żółte z brązową obwódką
  • Leptosphaeria maculans – plamy zielonoszare, które z czasem zmieniają kolor na jasnoszary i nie są   otoczone obwódką

Wspólną cechą i objawem etiologicznym jest obecność owocników grzyba (piknidiów), co widoczne jest w postaci czarnych najczęściej licznych punktów, rozproszonych na powierzchni plamy. Tkanka plam jest stopniowo niszczona przez grzyb i po pewnym czasie może się wykruszyć. Wtedy obserwuje się w miejscu porażenia „dziurę” otoczoną chlorotyczną lub brązową obwódką.

Szyjka korzeniowa – po porażeniu występują drobne, brunatne, przebarwiające się na czarno, plamy stopniowo powiększające się
i wnikające w coraz głębsze warstwy tkanki. Są one szczególnie niebezpieczne ponieważ stopniowo prowadzą do zakłócenia funkcjonowania tkanek łodygi. W miarę rozszerzania się choroba prowadzi do zniszczenia tkanek, obumarcia i wyłamania rośliny. Takie symptomy wyraźnie widoczne są dopiero wiosną i świadczą o dużej presji choroby na plantacji. Skutkiem porażenia szyjki korzeniowej przez suchą zgniliznę jest odcięcie dopływu wody i substancji pokarmowych do różnych części roślin, oraz wyleganie roślin w okresie dojrzewania nasion.

Pęd główny i rozgałęzienia boczne rzepaku – wiosną i latem są także atakowane przez grzyby powodujące suchą zgniliznę. Wywołane przez nie plamy obejmować mogą ¾ (rzadziej całość) obwodu łodygi. Porażona roślina słabiej rośnie i wytwarza mniej łuszczyn
z mniejszą ilością nasion o niskiej jakości. Z chwilą przedostania się patogena z porażonych liści do łodyg możliwość zabezpieczania roślin przed suchą zgnilizną kapustnych gwałtownie maleje.

Łuszczyny – są atakowane przez oba gatunki grzybów. Porażenie łuszczyn jest równoznaczne z możliwością przenoszenia choroby wraz
z nasionami.


Działania zapobiegawcze i ochrona rzepaku przed chorobami i szkodnikami

W programach integrowanej ochrony roślin w pierwszej kolejności zalecane jest stosowanie metod agrotechnicznych i hodowlanych,
a dopiero w następnych krokach dopuszczone są zabiegi, w których stosowanie chemicznych środków ochrony roślin ograniczone powinno być do niezbędnego minimum.
Każdy zabieg wymaga uzasadnienia potrzeby jego wykonania (dokumentowania). Takim uzasadnieniem jest przekroczenie progu ekonomicznej szkodliwości, czyli moment, w którym straty w wielkości i jakości plonu wywołane przez agrofaga są wyższe od łącznych kosztów zabiegu.

Najważniejsze elementy w Integrowanej Produkcji Roślin to: 

  • prawidłowy płodozmian
  • mechaniczna uprawa gleby
  • zwalczanie chwastów przed siewem nasion lub sadzeniem roślin
  • prawidłowy termin siewu i zachowanie norm wysiewu
  • wybór odmiany odpowiedniej (stosownie odpornej/tolerancyjnej) do warunków danego regionu
  • stosowanie materiału siewnego i nasadzeniowego kategorii standard/kwalifikowany
  • zrównoważone (zbilansowane) nawożenie, wapnowanie i nawadnianie/odwadnianie
  • regularne czyszczenie maszyn i sprzętu (stosowanie środków higieny) w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się organizmów szkodliwych
  • dbałość o występowanie organizmów pożytecznych poprzez odpowiednie metody ochrony roślin
  • monitorowanie organizmów szkodliwych i kontrolowanie progów ekonomicznej szkodliwości
  • wykorzystywanie metod biologicznych i fizycznych i innych metod niechemicznych, jeżeli zapewniają one zadowalająca ochronę przed organizmami szkodliwymi
  • precyzyjne dobranie ś.o.r. do występującego zagrożenia
  • ograniczenie ś.o.r. do niezbędnego minimum
  • zapobieganie powstawaniu odporności na dany preparat poprzez wykorzystywanie różnych substancji o różnych mechanizmach działania
  • sprawdzanie efektywności stosowanych metod oraz dokumentowanie sytuacji na plantacji oraz przeprowadzonych zabiegów.

Środki chemiczne wykorzystuje się, kiedy inne metody ochrony zostały już zastosowane i nie uzyskano dostatecznej ich skuteczności (racjonalna ochrona chemiczna).

W walce z suchą zgnilizną kapustnych wskazane jest:

  • zaprawianie materiału siewnego (może hamować rozwój choroby, ale nie jest w stanie jej całkowicie wyeliminować)
  • po przekroczeniu progu ekonomicznej szkodliwości – zabieg jesienią, gdy rośliny mają co najmniej 6–8 liści właściwych i/lub zabieg wiosną po ruszeniu wegetacji roślin (jeśli nie wykonano zabiegu jesienią to zabieg wczesną wiosną jest niezbędny). W późniejszym czasie nie chroni się rzepaku przed suchą zgnilizną kapustnych, ponieważ zabiegi te nie miałyby uzasadnienia ekonomicznego.
  •  

W praktyce rolniczej zabiegi ochrony roślin (fungicydowe i insektycydowe) są wykonywane łącznie z dokarmianiem dolistnym. Mieszając agrochemikalia należy zachować szczególną ostrożność i wcześniej sprawdzić taką możliwość korzystając z publikacji lub doradztwa bezpośredniego INTERMAG.

Preparaty takie jak: kondycjoner wody PROAQUA oraz adiuwanty ADITENS i FASTER poprawiają właściwości fizykochemiczne wody, zwiększają możliwość łącznego stosowania agrochemikaliów oraz podnoszą ich skuteczność.

Choroba roślin: Czerń krzyżowych (Alternaria brasscae, A. brassicicola, A. alternata)

 

Próg ekonomicznej szkodliwości: 10–20/30% roślin z objawami choroby.

Źródłem infekcji są inne porażone rośliny rzepaku lub chwastów na tej samej plantacji lub w jej sąsiedztwie. Liczne zarodniki wytwarzane przez sprawcę choroby przenoszone są z wiatrem i/lub kroplami deszczu na inne rośliny powodując infekcje liści, łodyg i tworzących się łuszczyn.


Objawy porażenia rzepaku przez czerń krzyżowych

Objawy czerni krzyżowych można obserwować przez cały okres wegetacji rzepaku. Jesienią o porażeniu świadczą ciemnobrunatne plamy na liściach (niekiedy z chlorotyczną – żółtą  obwódką oraz z współśrodkowymi liniami). W czasie gdy wykształcone są łuszczyny choroba objawia się na nich w postaci brunatnoczarnych, nieco wgłębionych plam o zróżnicowanym kształcie i wielkości. Stopniowo plamy te łączą się ze sobą niszcząc coraz większą powierzchnię łuszczyn. Są one najczęściej zlokalizowane przy szwie, więc gdy tkanka w tym miejscu kurczy się i zasycha, to łuszczyna pęka. Powoduje to osypywanie się nasion w czasie ich dojrzewania. W warunkach podwyższonej wilgotności, na plamach tworzą się liczne zarodniki konidialne, które w gęstym łanie szybko się rozprzestrzeniają, infekując kolejne liście
i łuszczyny. Silne porażenie łuszczyn może prowadzić do ich zamierania jeszcze przed zawiązaniem nasion. Najczęściej jednak porażenie skutkuje przedwczesnym pękaniem łuszczyn i osypywaniem się nasion.


Działania zapobiegawcze i ochrona rzepaku przed chorobami i szkodnikami

W programach integrowanej ochrony roślin w pierwszej kolejności zalecane jest stosowanie metod agrotechnicznych i hodowlanych,
a dopiero w następnych krokach dopuszczone są zabiegi, w których stosowanie chemicznych środków ochrony roślin ograniczone powinno być do niezbędnego minimum.
Każdy zabieg wymaga uzasadnienia potrzeby jego wykonania (dokumentowania). Takim uzasadnieniem jest przekroczenie progu ekonomicznej szkodliwości, czyli moment, w którym straty w wielkości i jakości plonu wywołane przez agrofaga są wyższe od łącznych kosztów zabiegu.

Najważniejsze elementy w Integrowanej Produkcji Roślin to: 

  • prawidłowy płodozmian
  • mechaniczna uprawa gleby
  • zwalczanie chwastów przed siewem nasion lub sadzeniem roślin
  • prawidłowy termin siewu i zachowanie norm wysiewu
  • wybór odmiany odpowiedniej (stosownie odpornej/tolerancyjnej) do warunków danego regionu
  • stosowanie materiału siewnego i nasadzeniowego kategorii standard/kwalifikowany
  • zrównoważone (zbilansowane) nawożenie, wapnowanie i nawadnianie/odwadnianie
  • regularne czyszczenie maszyn i sprzętu (stosowanie środków higieny) w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się organizmów szkodliwych
  • dbałość o występowanie organizmów pożytecznych poprzez odpowiednie metody ochrony roślin
  • monitorowanie organizmów szkodliwych i kontrolowanie progów ekonomicznej szkodliwości
  • wykorzystywanie metod biologicznych i fizycznych i innych metod niechemicznych, jeżeli zapewniają one zadowalającą ochronę przed organizmami szkodliwymi
  • precyzyjne dobranie ś.o.r. do występującego zagrożenia
  • ograniczenie ś.o.r. do niezbędnego minimum
  • zapobieganie powstawaniu odporności na dany preparat poprzez wykorzystywanie różnych substancji o różnych mechanizmach działania
  • sprawdzanie efektywności stosowanych metod oraz dokumentowanie sytuacji na plantacji oraz przeprowadzonych zabiegów.

Środki chemiczne wykorzystuje się, kiedy inne metody ochrony zostały już zastosowane i nie uzyskano dostatecznej ich skuteczności (racjonalna ochrona chemiczna).

W praktyce rolniczej zabiegi ochrony roślin (fungicydowe i insektycydowe) są wykonywane łącznie z dokarmianiem dolistnym. Mieszając agrochemikalia należy zachować szczególną ostrożność i wcześniej sprawdzić taką możliwość korzystając z publikacji lub doradztwa bezpośredniego INTERMAG.

Preparaty takie jak: kondycjoner wody PROAQUA oraz adiuwanty ADITENS i FASTER poprawiają właściwości fizykochemiczne wody, zwiększają możliwość łącznego stosowania agrochemikaliów oraz podnoszą ich skuteczność.

Choroba roślin: Szara pleśń (Botryotinia fuckeliana st. kon. Botrytis cinerea)

 

Próg ekonomicznej szkodliwości: jesienią 20–30%, a wiosną 10–15% roślin z objawami choroby.


Objawy porażenia rzepaku przez szarą pleśń

Objawem obecności sprawcy choroby (Botrytis cinerea) są sinozielone, nieregularne plamy (początkowo żółto-chlorotyczne, które stopniowo stają się mokre). Po pewnym czasie tkanka zamiera i na jej powierzchni pojawia się szara grzybnia z licznymi trzonkami konidialnymi, które wytwarzają liczne zarodniki. Zarodniki szarej pleśni rozprzestrzeniane przez wiatr lub wraz z kroplami deszczu porażają kolejne rośliny. Porażona roślina (lub jej fragment) gnije i zamiera.
Choroba może wystąpić już jesienią, gdy liście są uszkodzone przez szkodniki, maszyny, herbicydy itp. Po ruszeniu wegetacji wiosennej sprawca choroby często atakuje rośliny uszkodzone przez mróz i śnieg czy dzikie zwierzęta.
Objawy szarej pleśni można obserwować przez cały okres wzrostu rzepaku, zwłaszcza przy dużej wilgotności powietrza. Największe straty powoduje, gdy poraża  łuszczyny – w warunkach podwyższonej wilgotności tkanki łuszczyn bardzo szybko pokrywa grzybnia
z trzonkami i zarodnikami konidialnymi. Szara pleśń (i czerń krzyżowych) może spowodować zasychanie łuszczyn jeszcze przed zakończeniem fazy dojrzewania nasion. Nasiona są wówczas źle wykształcone, drobne i często zasiedlone przez grzyby.
Porażone łuszczyny pękają, a nasiona się osypują. 


Działania zapobiegawcze i ochrona rzepaku przed chorobami i szkodnikami

W programach integrowanej ochrony roślin w pierwszej kolejności zalecane jest stosowanie metod agrotechnicznych i hodowlanych,
a dopiero w następnych krokach dopuszczone są zabiegi, w których stosowanie chemicznych środków ochrony roślin ograniczone powinno być do niezbędnego minimum.
Każdy zabieg wymaga uzasadnienia potrzeby jego wykonania (dokumentowania). Takim uzasadnieniem jest przekroczenie progu ekonomicznej szkodliwości, czyli moment, w którym straty w wielkości i jakości plonu wywołane przez agrofaga są wyższe od łącznych kosztów zabiegu.

Najważniejsze elementy w Integrowanej Produkcji Roślin to: 

  • prawidłowy płodozmian
  • mechaniczna uprawa gleby
  • zwalczanie chwastów przed siewem nasion lub sadzeniem roślin
  • prawidłowy termin siewu i zachowanie norm wysiewu
  • wybór odmiany odpowiedniej (stosownie odpornej/tolerancyjnej) do warunków danego regionu
  • stosowanie materiału siewnego i nasadzeniowego kategorii standard/kwalifikowany
  • zrównoważone (zbilansowane) nawożenie, wapnowanie i nawadnianie/odwadnianie
  • regularne czyszczenie maszyn i sprzętu (stosowanie środków higieny) w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się organizmów szkodliwych
  • dbałość o występowanie organizmów pożytecznych poprzez odpowiednie metody ochrony roślin
  • monitorowanie organizmów szkodliwych i kontrolowanie progów ekonomicznej szkodliwości
  • wykorzystywanie metod biologicznych i fizycznych i innych metod niechemicznych, jeżeli zapewniają one zadowalającą ochronę przed organizmami szkodliwymi
  • precyzyjne dobranie ś.o.r. do występującego zagrożenia
  • ograniczenie ś.o.r. do niezbędnego minimum
  • zapobieganie powstawaniu odporności na dany preparat poprzez wykorzystywanie różnych substancji o różnych mechanizmach działania
  • sprawdzanie efektywności stosowanych metod oraz dokumentowanie sytuacji na plantacji oraz przeprowadzonych zabiegów

Środki chemiczne wykorzystuje się, kiedy inne metody ochrony zostały już zastosowane i nie uzyskano dostatecznej ich skuteczności (racjonalna ochrona chemiczna).

W walce z szarą pleśnią ostatnim momentem zahamowania infekcji jest okres kwitnienia do początku zawiązywania się łuszczyn, gdyż
w okresie dojrzewania łuszczyn choroba wywołuje największe straty – przedwczesne dojrzewanie i pękanie łuszczyn oraz osypywanie się nasion. Nasiona z porażonych przez grzyby roślin są drobne, niedojrzałe, a ich cechy fizykochemiczne odbiegają od norm jakościowych.

W praktyce rolniczej zabiegi ochrony roślin (fungicydowe i insektycydowe) są wykonywane łącznie z dokarmianiem dolistnym. Mieszając agrochemikalia należy zachować szczególną ostrożność i wcześniej sprawdzić taką możliwość korzystając z publikacji lub doradztwa bezpośredniego INTERMAG.

Preparaty takie jak: kondycjoner wody PROAQUA oraz adiuwanty ADITENS i FASTER poprawiają właściwości fizykochemiczne wody, zwiększają możliwość łącznego stosowania agrochemikaliów oraz podnoszą ich skuteczność.

Choroba roślin: Zgnilizna twardzikowa (Sclerotinia sclerotiorum)

 

Próg ekonomicznej szkodliwości: 1% roślin z pierwszymi objawami choroby (1 roślina na 100).

Sprawca choroby – grzyb Sclerotinia sclerotiorum, zimuje w postaci przetrwalników, czyli sklerocjów (sklerocja – drobne, czarne, grubościenne i bardzo trwałe przetrwalniki obecne w glebie). Mogą one pozostawać w glebie przez wiele lat. Na wiosnę ze sklerocjów znajdujących się w powierzchniowej warstwie gleby wyrastają owocniki, uwalniające miliony zarodników workowych, które przenoszone
z wiatrem i kroplami deszczu – trafiają na liście i łodygi rzepaku. Zarodniki po zetknięciu z opadającymi płatkami kwiatowymi kiełkują
i dochodzi do infekcji. Opadające płatki kwiatowe gromadzą się w kątach liści, na liściach oraz przyklejają się do łodyg. Jeśli natrafią na zarodnik zgnilizny twardzikowej, to stwarzają mu warunki do bardzo szybkiego rozwoju. Pojawia się grzybnia, która powoduje zamieranie tkanek rzepaku.

Chorobie sprzyjają różnego rodzaju mechaniczne uszkodzenia tkanek oraz podwyższona wilgotność powietrza i gleby. (Rzepak w fazie kwitnienia tworzy zwarty łan ograniczający przepływ powietrza, a nawet rosa wystarcza do skiełkowania zarodników zgnilizny twardzikowej. Występowaniu choroby sprzyja przekropna aura, z okresami długotrwałego zachmurzenia, natomiast większe opady ograniczają ekspansję zarodników).

Później kwitnące odmiany rzepaku są częściej atakowane przez zgniliznę twardzikową niż odmiany kwitnące wcześniej.


Objawy porażenia rzepaku przez zgniliznę twardzikową

Symptomy choroby łatwiej jest zaobserwować na łodygach niż na liściach. Pierwsze oznaki porażenia to białe lub białoszare plamy, niekiedy z współśrodkowym strefowaniem wyznaczonym przez rozwijającą się wewnątrz tkanek grzybnię sprawcy choroby. Początkowo owalne, z czasem obejmują cały obwód łodygi.
Często początek rozwoju choroby można zaobserwować w miejscach rozgałęzień łodygi czy u nasady liści, gdzie gromadzą się opadające płatki kwiatowe i pyłek – będące źródłem substancji pokarmowych na początku rozwoju zarodników workowych.
Objawy porażenia można też obserwować u podstawy pędu gdy źródłem infekcji jest grzybnia wyrastająca ze sklerocjów.
Przy wysokiej wilgotności wewnątrz i na zewnątrz łodygi rozrasta się biała grzybnia, w której powstają nowe sklerocja. Są one źródłem porażenia w przyszłych latach uprawy rzepaku.
Patogen rozrasta się wewnątrz łodyg bardzo szybko, odcinając dostęp składników pokarmowych i wody do górnych partii roślin, gdzie są one niezbędne w czasie dojrzewania nasion.
Zgnilizna twardzikowa może również wystąpić na łuszczynach, powodując ich przedwczesne zasychanie, a powstałe tam sklerocja zanieczyszczają nasiona. Dostają się one następnie do gleby po zaschnięciu i pęknięciu łuszczyn jeszcze w trakcie wegetacji lub w czasie zbiorów. Dlatego patogen ten nie tylko powoduje straty plonu w bieżącym sezonie, ale także tworzy potencjał infekcyjny dla plantacji
w kolejnych latach uprawy.


Działania zapobiegawcze i ochrona rzepaku przed chorobami i szkodnikami

W programach integrowanej ochrony roślin w pierwszej kolejności zalecane jest stosowanie metod agrotechnicznych i hodowlanych,
a dopiero w następnych krokach dopuszczone są zabiegi, w których stosowanie chemicznych środków ochrony roślin ograniczone powinno być do niezbędnego minimum.
Każdy zabieg wymaga uzasadnienia potrzeby jego wykonania (dokumentowania). Takim uzasadnieniem jest przekroczenie progu ekonomicznej szkodliwości, czyli moment, w którym straty w wielkości i jakości plonu wywołane przez agrofaga są wyższe od łącznych kosztów zabiegu.

Najważniejsze elementy w Integrowanej Produkcji Roślin to: 

  • prawidłowy płodozmian
  • mechaniczna uprawa gleby
  • zwalczanie chwastów przed siewem nasion lub sadzeniem roślin
  • prawidłowy termin siewu i zachowanie norm wysiewu
  • wybór odmiany odpowiedniej (stosownie odpornej/tolerancyjnej) do warunków danego regionu
  • stosowanie materiału siewnego i nasadzeniowego kategorii standard/kwalifikowany
  • zrównoważone (zbilansowane) nawożenie, wapnowanie i nawadnianie/odwadnianie
  • regularne czyszczenie maszyn i sprzętu (stosowanie środków higieny) w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się organizmów szkodliwych
  • dbałość o występowanie organizmów pożytecznych poprzez odpowiednie metody ochrony roślin
  • monitorowanie organizmów szkodliwych i kontrolowanie progów ekonomicznej szkodliwości
  • wykorzystywanie metod biologicznych i fizycznych i innych metod niechemicznych, jeżeli zapewniają one zadowalającą ochronę przed organizmami szkodliwymi
  • precyzyjne dobranie ś.o.r. do występującego zagrożenia
  • ograniczenie ś.o.r. do niezbędnego minimum
  • zapobieganie powstawaniu odporności na dany preparat poprzez wykorzystywanie różnych substancji o różnych mechanizmach działania
  • sprawdzanie efektywności stosowanych metod oraz dokumentowanie sytuacji na plantacji oraz przeprowadzonych zabiegów.

Środki chemiczne wykorzystuje się, kiedy inne metody ochrony zostały już zastosowane i nie uzyskano dostatecznej ich skuteczności (racjonalna ochrona chemiczna).

Długi cykl rozwoju sprawcy zgnilizny twardzikowej  sprawia, że gdy pojawią się już jej objawy na roślinach, to rozwijają się one gwałtownie i trudno je zahamować. Skuteczność zwalczania tej choroby drastycznie spada, kiedy porażenie objęło już dużą część plantacji. Widoczne gołym okiem objawy zgnilizny twardzikowej obserwowane są w fazie kwitnienia rzepaku.

W zwartym gęstym łanie nie jest łatwe monitorowanie pierwszych objawów zgnilizny twardzikowej (określenie progu ekonomicznej szkodliwości). Po infekcji przez pewien czas grzyb rozwija się w tkankach roślin w sposób utajony. Dlatego uzasadnionym wskazaniem do profilaktycznego zastosowania środka grzybobójczego jest stwierdzenie czynników zwiększonego ryzyka, do których zaliczane są:

  • duży udział (›25%) rzepaku lub innej podatnej rośliny (słonecznik, konopie, fasola) w zmianowaniu
  • sąsiedztwo plantacji takich upraw w latach poprzednich
  • coroczne występowanie choroby w rejonie uprawy
  • podwyższona wilgotność gleby i powietrza
  • opady deszczu w fazie żółtego pąka, początku i pełni kwitnienia.

Do podjęcia decyzji o zabiegu fungicydowym przydatna jest też znajomość biologii patogena oraz odporności uprawianej odmiany.

Choroba roślin: Zgnilizna rzepaku (Typhula spp.)

 

Objawy porażenia przez zgniliznę rzepaku

Porażone rośliny leżą płasko na ziemi. Liście zasychają lub przybierają kolor łososiowy. Widoczna jest na nich białoszara grzybnia patogena z miodowobrązowymi przetrwalnikami. Choroba rozwija się pod śniegiem, który spadł na niedostatecznie zamarzniętą glebę.

Choroba roślin: Mączniak rzekomy (Peronospora parasitica)

 

Pierwotnym źródłem infekcji są oospory zimujące w obumarłych fragmentach porażonych roślin, samosiewy rzepaku i chwasty z rodziny kapustowatych.


Objawy porażenia rzepaku przez mączniaka rzekomego

Choroba objawia się w postaci chlorotycznych nieregularnych plam z czarną lub brunatną obwódką na górnej stronie liścieni i liści. Na dolnej stronie występują luźne, białoszare skupiska zarodników sprawcy choroby.
Mączniak rzekomy może porażać rośliny przez cały okres wegetacji rzepaku. Największe szkody powoduje w fazie siewki (osłabienie wschodzących roślin, obniżenie zimotrwałości, a nawet niekiedy zamieranie roślin).

Choroba roślin: Mączniak prawdziwy (Erysiphe cruciferarum)

 

Objawy porażenia rzepaku przez mączniaka prawdziwego

Na porażonych liściach, łodygach i łuszczynach pojawia się biały nalot grzybni, stopniowo rozprzestrzeniający się na coraz większą powierzchnię. Na łodygach pod nalotem występują brunatne plamy. Silne porażenie może spowodować więdnięcie i zamieranie roślin.

 

Choroba roślin: Cylindrosporioza (Pyrenopeziza brassicae, st. kon. Cylindrosporium concentricum)

 

Próg ekonomicznej szkodliwości: 10–20% porażonych roślin.


Objawy porażenia rzepaku przez cylindrosporiozę

Jesienią grzyb rozwija się niezauważalnie – w sposób utajony. Wiosną, zwłaszcza po łagodnych zimach, pojawiają się objawy na porażonych liściach w postaci jasnych plam („oszronionych” – białe skupiska zarodnikowania konidialnego). W miarę rozwoju sprawcy choroby w miejscach porażonych kutikula liści nieregularnie pęka, a liście ulegają deformacji. Porażone liście często charakterystycznie „zwisają”. Na łodygach pojawiają się początkowo białe lub szare plamy z czarnymi cętkami na obwodzie. Stopniowo zmieniają się one
w kilkucentymetrowe, podłużne, jasnobrunatne plamy o chropowatej, popękanej powierzchni z ciemną obwódką.
Sprawca tej choroby ma zdolność przenoszenia się m.in. z nasionami.

Choroba roślin: Werticilioza (Verticillium dahliae)

 

Przetrwalnikiem werticiliozy są sklerocja, które mogą przetrwać w glebie nawet kilkanaście lat. Choroba  ta stanowi zagrożenie przede wszystkim na polach, gdzie rzepak jest często uprawiany w płodozmianie. Rozwojowi choroby sprzyja sucha, upalna pogoda. Werticilioza często występuje wspólnie z suchą zgnilizną kapustnych.

Choroba roślin: Zgorzel siewek (Pythium debaryanum, Rhizoctonia solani, Fusarium spp. i inne)

 

Zgorzel siewek objawia się w postaci brunatnych plam na korzeniach i szyjkach korzeniowych, które z czasem obejmują cały ich obwód
i powodują chrakterystyczne przewężenia.

Stosując kwalifikowany, zaprawiony materiał siewny eliminuje się lub zdecydowanie ogranicza prawdopodobieństwo wystąpienia tej groźnej choroby zagrażającej młodym siewkom, a spowodowanej przez liczne gatunki patogenów powszechnie występujących w glebie
i na materiale siewnym.

Choroba roślin: Kiła kapusty

 

Kiłę kapusty wywołuje nie grzyb, tylko pierwotniak (Plasmodiophora brassicae), który atakuje korzenie rzepaku, wnikając do nich poprzez włośniki. Patogen rozprzestrzenia się bardzo łatwo za pośrednictwem zarodników pływakowych. Wykorzystuje do tego zarówno wodę zawartą w glebie, jak i cieki wodne np. rowy melioracyjne.
Reakcją komórek na obecność patogena jest ich nadmierny wzrost. Narośla pojawiające się na korzeniach rzepaku  mają zróżnicowany kształt i początkowo barwę kości słoniowej. Przez kilka tygodni po porażeniu narośla są twarde, następnie stopniowo brunatnieją
i rozpadają się uwalniając do gleby liczne zarodniki przetrwalnikowe.
Rozkładowi tkanek towarzyszy wydzielanie do gleby toksycznych substancji, które hamują wzrost jeszcze żyjących roślin, zaburzając ich gospodarkę wodną, co objawia się więdnięciem. Wiosną porażona plantacja wygląda jakby wymarzła.

Jeśli do infekcji dochodzi w początkowych fazach rozwoju roślin, w skrajnych warunkach może nastąpić ich zamieranie. Zaatakowane rośliny jeśli nie zginą (z uwagi na duże zdolności regeneracyjne), wytwarzają mało odgałęzień bocznych, przedwcześnie kwitną i wydają dużo niższy plon. Rośliny wykazują objawy niedoborów składników pokarmowych, bo system korzeniowy z trudem je pobiera. Chore rośliny rzepaku w czasie ciepłych dni więdną w wyniku zahamowania pobierania wody z gleby przez uszkodzone korzenie.
Nasiona charakteryzują się znacznie gorszą jakością, ze względu na wyraźnie wyższą zawartość kwasu erukowego i glukozynolanów.

Kiła kapusty rozwija się na rzepaku (ozimym i jarym) i warzywach kapustnych. Roślinami żywicielskimi są również chwasty należące do tej rodziny, jak: tasznik pospolity, tobołek polny, gorczyca polna, rzodkiew świrzepa. Eliminacja tych ostatnich w ramach chemicznych zabiegów odchwaszczających jest ważnym zabiegiem fitosanitarnym zapobiegającym namnażaniu się pierwotniaka w latach, w których na danym polu rzepak nie jest uprawiany.

Ograniczanie występowania choroby jest bardzo trudne. Największe znaczenie ma przestrzeganie zasad agrotechnicznych oraz siew odmian o podwyższonej odporności na kiłę kapusty.
Przy braku zagrożenia przerwa w uprawie rzepaku powinna wynosić co najmniej 3–4 lata. Natomiast kiedy na plantacji wystąpiła kiła kapusty, przerwa ta powinna wynieść co najmniej 7–9 lat.

Szkodniki najczęściej zagrażające uprawie:Rzepak

 

Próg ekonomicznej szkodliwości – 1 chrząszcz na 1 m.b. rzędu.

Pchełka ziemna to mały chrząszcz o długości 2–3 mm, czarny z metalicznym zielonym lub niebieskim połyskiem (u niektórych gatunków występują żółte pasy). Cechą charakterystyczną szkodnika  jest jego zdolność do skakania.


Uszkodzenia na rzepaku powodowane przez pchełkę ziemną

Chrząszcze wyżerają wgłębienia i otwory w liścieniach i liściach młodych roślin. Licznie występujące w okresie wschodów mogą spowodować zupełne zniszczenie roślin. Utrzymywanie się suchej i ciepłej pogody jesienią sprzyja występowaniu pchełek.


Zwalczanie szkodników występujących na plantacjach rzepaku

INTEGROWANA OCHRONA ROŚLIN – to sposób ochrony roślin przed organizmami szkodliwymi polegający na wykorzystaniu wszystkich dostępnych metod ochrony roślin, w szczególności metod niechemicznych, w sposób minimalizujący zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt oraz dla środowiska.

Według zasad integrowanej ochrony roślin każdy wykonywany zabieg wymaga dokumentowania oraz dowodów potwierdzających zasadność jego wykonania. Zanim plantator podejmie decyzję o wykonaniu zabiegu chemicznego, powinien w prawidłowy i rzetelny sposób prowadzić monitoring pojawu i liczebności szkodników.

Obserwacja nalotów i liczebności szkodników pozwala na określenie progów ekonomicznej szkodliwości. Monitoring należy prowadzić także po wykonanych zabiegach. W monitoringu szkodników na plantacjach rzepaku przydatna jest metoda żółtych naczyń. Można też korzystać z czerpaka entomologicznego czy lustracji wzrokowych.

Ustawa o ochronie roślin nakłada na rolnika bezwzględny obowiązek ochrony pszczół oraz wymóg stosowania środków nietoksycznych dla tych owadów lub o krótkim okresie prewencji (czas jaki musi upłynąć od momentu wykonania zabiegu do kontaktu pszczoły z opryskaną rośliną).

Należy więc opryskiwać rzepak wieczorem, po zakończeniu oblotu pszczół, przestrzegać zaleceń i zachować okresy karencji zgodnie
z instrukcją stosowania środka chemicznego.

W praktyce rolniczej zabiegi ochrony roślin (fungicydowe i insektycydowe) są wykonywane łącznie z dokarmianiem dolistnym. Mieszając agrochemikalia należy zachować szczególną ostrożność i wcześniej sprawdzić taką możliwość korzystając z publikacji lub doradztwa bezpośredniego INTERMAG.

Preparaty takie jak: kondycjoner wody PROAQUA oraz adiuwanty ADITENS i FASTER poprawiają właściwości fizykochemiczne wody, zwiększają możliwość łącznego stosowania agrochemikaliów oraz podnoszą ich skuteczność.

 

Próg ekonomicznej szkodliwości –  3 chrząszcze na 1m.b. rzędu.

Pchełka rzepakowa to chrząszcz o długości ok. 4 mm, barwy czarnej z metalicznym połyskiem zielonym lub granatowym. Różni się od pozostałych pchełek tym, że zasadnicze szkody wyrządzają larwy żerujące jesienią i wiosną oraz w ciepłe zimy. Larwy z trzema parami nóg, zasadniczo barwy białej (głowa, tarczki na pierwszym i ostatnim segmencie ciała oraz plamki wzdłuż grzbietu są brunatne), mają długość do 7 mm.


Uszkodzenia na rzepaku powodowane przez pchełkę rzepakową

Żerują w głównych nerwach i ogonkach liściowych, następnie w nasadowej części łodygi i w szyjce korzeniowej. Niszczą stożek wzrostu, co z reguły powoduje zamieranie roślin. Uszkodzone rośliny łatwiej przemarzają i giną.


Zwalczanie szkodników występujących na plantacjach rzepaku

INTEGROWANA OCHRONA ROŚLIN – to sposób ochrony roślin przed organizmami szkodliwymi polegający na wykorzystaniu wszystkich dostępnych metod ochrony roślin, w szczególności metod niechemicznych, w sposób minimalizujący zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt oraz dla środowiska.

Według zasad integrowanej ochrony roślin każdy wykonywany zabieg wymaga dokumentowania oraz dowodów potwierdzających zasadność jego wykonania. Zanim plantator podejmie decyzję o wykonaniu zabiegu chemicznego, powinien w prawidłowy i rzetelny sposób prowadzić monitoring pojawu i liczebności szkodników.

Obserwacja nalotów i liczebności szkodników pozwala na określenie progów ekonomicznej szkodliwości. Monitoring należy prowadzić także po wykonanych zabiegach. W monitoringu szkodników na plantacjach rzepaku przydatna jest metoda żółtych naczyń. Można też korzystać z czerpaka entomologicznego czy lustracji wzrokowych.

Ustawa o ochronie roślin nakłada na rolnika bezwzględny obowiązek ochrony pszczół oraz wymóg stosowania środków nietoksycznych dla tych owadów lub o krótkim okresie prewencji (czas jaki musi upłynąć od momentu wykonania zabiegu do kontaktu pszczoły z opryskaną rośliną). Należy więc opryskiwać rzepak wieczorem, po zakończeniu oblotu pszczół, przestrzegać zaleceń i zachować okresy karencji zgodnie
z instrukcją stosowania środka chemicznego.

W praktyce rolniczej zabiegi ochrony roślin (fungicydowe i insektycydowe) są wykonywane łącznie z dokarmianiem dolistnym. Mieszając agrochemikalia należy zachować szczególną ostrożność i wcześniej sprawdzić taką możliwość korzystając z publikacji lub doradztwa bezpośredniego INTERMAG.

Preparaty takie jak: kondycjoner wody PROAQUA oraz adiuwanty ADITENS i FASTER poprawiają właściwości fizykochemiczne wody, zwiększają możliwość łącznego stosowania agrochemikaliów oraz podnoszą ich skuteczność.

 

Próg ekonomicznej szkodliwości: 2–3 chrząszcze na 1 m2 lub 2–3 chrząszcze w żółtym naczyniu w ciągu 3 dni.

Chowacz galasówek to czarny, matowy chrząszcz, niekiedy z odcieniem brunatnym o długości 2–3 mm. Głowa zakończona długim ryjkiem z kolankowo zagiętymi czułkami. Zaniepokojone chrząszcze nieruchomieją, podkurczają kończyny pod spód ciała i spadają z roślin.


Uszkodzenia na rzepaku powodowane przez chowacza galasówka

Na rzepaku ozimym szkodnik ten pojawia się już w sierpniu i do listopada składa jaja do szyjki korzeniowej roślin. Larwa chowacza galasówka jest żółtawa z brązową głową, łukowato zgięta, beznoga, długości do 5 mm. Larwy żerują w pojedynczych lub zbiorowych naroślach (galasach). Hamują rozwój i niekorzystnie wpływają na przezimowanie roślin.


Zwalczanie szkodników występujących na plantacjach rzepaku

INTEGROWANA OCHRONA ROŚLIN – to sposób ochrony roślin przed organizmami szkodliwymi polegający na wykorzystaniu wszystkich dostępnych metod ochrony roślin, w szczególności metod niechemicznych, w sposób minimalizujący zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt oraz dla środowiska.

Według zasad integrowanej ochrony roślin każdy wykonywany zabieg wymaga dokumentowania oraz dowodów potwierdzających zasadność jego wykonania. Zanim plantator podejmie decyzję o wykonaniu zabiegu chemicznego, powinien w prawidłowy i rzetelny sposób prowadzić monitoring pojawu i liczebności szkodników.

Obserwacja nalotów i liczebności szkodników pozwala na określenie progów ekonomicznej szkodliwości. Monitoring należy prowadzić także po wykonanych zabiegach. W monitoringu szkodników na plantacjach rzepaku przydatna jest metoda żółtych naczyń. Można też korzystać z czerpaka entomologicznego czy lustracji wzrokowych.

Ustawa o ochronie roślin nakłada na rolnika bezwzględny obowiązek ochrony pszczół oraz wymóg stosowania środków nietoksycznych dla tych owadów lub o krótkim okresie prewencji (czas jaki musi upłynąć od momentu wykonania zabiegu do kontaktu pszczoły z opryskaną rośliną). Należy więc opryskiwać rzepak wieczorem, po zakończeniu oblotu pszczół, przestrzegać zaleceń i zachować okresy karencji zgodnie
z instrukcją stosowania środka chemicznego.

W praktyce rolniczej zabiegi ochrony roślin (fungicydowe i insektycydowe) są wykonywane łącznie z dokarmianiem dolistnym. Mieszając agrochemikalia należy zachować szczególną ostrożność i wcześniej sprawdzić taką możliwość korzystając z publikacji lub doradztwa bezpośredniego INTERMAG.

Preparaty takie jak: kondycjoner wody PROAQUA oraz adiuwanty ADITENS i FASTER poprawiają właściwości fizykochemiczne wody, zwiększają możliwość łącznego stosowania agrochemikaliów oraz podnoszą ich skuteczność.

 

Próg ekonomicznej szkodliwości – 1 larwa na 1 roślinie.

Gnatarz rzepakowiec to owad błonkoskrzydły o długości 6–8 mm (rozpiętość skrzydeł 20 mm), koloru pomarańczowego z elementami czarnymi: głowa, czułka, rysunek na tułowiu oraz przednie brzegi skrzydeł. Owady pojawiają się na plantacji w maju. Samice składają jaja do wnętrza liści roślin kapustowatych.
Dorosła larwa gnatarza rzepakowca ma do 2 cm długości i jest podobna do gąsienic motyli, lecz z 11 parami odnóży. Początkowo szarozielona z czarną głową, później koloru aksamitnoczarnego. Wylęgłe larwy są mało ruchliwe i łatwo spadają po poruszeniu rośliny.
Po żerowaniu schodzą do gleby, gdzie część się przepoczwarza.


Uszkodzenia na rzepaku powodowane przez gnatarza rzepakowca

Na rzepaku ozimym larwy żerują głównie w okresie jesiennego rozwoju roślin – uszkadzają rośliny zjadając liście aż do wystąpienia pierwszych przymrozków. Długa ciepła jesień przedłuża okres żerowania, co zwiększa powodowane przez nie szkody. Początkowo larwy zeskrobują miękisz na dolnej stronie liści i wygryzają małe otwory, a później żerują na górnej stronie zjadając całe liście (pozostają tylko nerwy). W przypadku licznego wystąpienia – powodują gołożery.


Zwalczanie szkodników występujących na plantacjach rzepaku

INTEGROWANA OCHRONA ROŚLIN – to sposób ochrony roślin przed organizmami szkodliwymi polegający na wykorzystaniu wszystkich dostępnych metod ochrony roślin, w szczególności metod niechemicznych, w sposób minimalizujący zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt oraz dla środowiska.

Według zasad integrowanej ochrony roślin każdy wykonywany zabieg wymaga dokumentowania oraz dowodów potwierdzających zasadność jego wykonania. Zanim plantator podejmie decyzję o wykonaniu zabiegu chemicznego, powinien w prawidłowy i rzetelny sposób prowadzić monitoring pojawu i liczebności szkodników.

Obserwacja nalotów i liczebności szkodników pozwala na określenie progów ekonomicznej szkodliwości. Monitoring należy prowadzić także po wykonanych zabiegach. W monitoringu szkodników na plantacjach rzepaku przydatna jest metoda żółtych naczyń. Można też korzystać z czerpaka entomologicznego czy lustracji wzrokowych.

Ustawa o ochronie roślin nakłada na rolnika bezwzględny obowiązek ochrony pszczół oraz wymóg stosowania środków nietoksycznych dla tych owadów lub o krótkim okresie prewencji (czas jaki musi upłynąć od momentu wykonania zabiegu do kontaktu pszczoły z opryskaną rośliną). Należy więc opryskiwać rzepak wieczorem, po zakończeniu oblotu pszczół, przestrzegać zaleceń i zachować okresy karencji zgodnie
z instrukcją stosowania środka chemicznego.

W praktyce rolniczej zabiegi ochrony roślin (fungicydowe i insektycydowe) są wykonywane łącznie z dokarmianiem dolistnym. Mieszając agrochemikalia należy zachować szczególną ostrożność i wcześniej sprawdzić taką możliwość korzystając z publikacji lub doradztwa bezpośredniego INTERMAG.

Preparaty takie jak: kondycjoner wody PROAQUA oraz adiuwanty ADITENS i FASTER poprawiają właściwości fizykochemiczne wody, zwiększają możliwość łącznego stosowania agrochemikaliów oraz podnoszą ich skuteczność.

 

Próg ekonomicznej szkodliwości: 1 mucha w żółtym naczyniu w ciągu 3 dni.

Śmietka kapuściana to muchówka wielkości ok. 6 mm, barwy szarej z czarnymi szczecinkami. W ciągu roku mogą rozwinąć się 2–3 pokolenia. Dorosłe osobniki pojawiają się na plantacji na przełomie kwietnia i maja. Samice składają jedno lub kilka jaj pomiędzy grudki ziemi wokół roślin lub bezpośrednio na szyjce korzeniowej. Po ok. 5 dniach wylegają się beznogie, robakowate larwy barwy kremowej, żerujące na korzeniach (bocznych i głównym) oraz na szyjce korzeniowej.


Uszkodzenia na rzepaku powodowane przez śmietkę kapuścianą

W miejscach żerowania powstają brązowe przebarwienia i nadgniłe miejsca z chodnikami. Silnie uszkodzone rośliny są niedorozwinięte
i często obumierają. Po 3–4 tygodniach larwy przepoczwarczają się w glebie dając początek następnym pokoleniom. Ich rozwojowi sprzyjają kwitnące chwasty kapustowate, gdyż wabią dorosłe muchówki. Rozwojowi śmietki kapuścianej sprzyja długa i ciepła jesień,
a także uproszczenia agrotechniczne. Rzepak uszkodzony jesienią przez śmietkę kapuścianą słabo zimuje, jest narażony na wyleganie oraz przedwcześnie dojrzewa.


Zwalczanie szkodników występujących na plantacjach rzepaku

INTEGROWANA OCHRONA ROŚLIN – to sposób ochrony roślin przed organizmami szkodliwymi polegający na wykorzystaniu wszystkich dostępnych metod ochrony roślin, w szczególności metod niechemicznych, w sposób minimalizujący zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt oraz dla środowiska.

Według zasad integrowanej ochrony roślin każdy wykonywany zabieg wymaga dokumentowania oraz dowodów potwierdzających zasadność jego wykonania. Zanim plantator podejmie decyzję o wykonaniu zabiegu chemicznego, powinien w prawidłowy i rzetelny sposób prowadzić monitoring pojawu i liczebności szkodników.

Obserwacja nalotów i liczebności szkodników pozwala na określenie progów ekonomicznej szkodliwości. Monitoring należy prowadzić także po wykonanych zabiegach. W monitoringu szkodników na plantacjach rzepaku przydatna jest metoda żółtych naczyń. Można też korzystać z czerpaka entomologicznego czy lustracji wzrokowych.

Ustawa o ochronie roślin nakłada na rolnika bezwzględny obowiązek ochrony pszczół oraz wymóg stosowania środków nietoksycznych dla tych owadów lub o krótkim okresie prewencji (czas jaki musi upłynąć od momentu wykonania zabiegu do kontaktu pszczoły z opryskaną rośliną). Należy więc opryskiwać rzepak wieczorem, po zakończeniu oblotu pszczół, przestrzegać zaleceń i zachować okresy karencji zgodnie
z instrukcją stosowania środka chemicznego.

W praktyce rolniczej zabiegi ochrony roślin (fungicydowe i insektycydowe) są wykonywane łącznie z dokarmianiem dolistnym. Mieszając agrochemikalia należy zachować szczególną ostrożność i wcześniej sprawdzić taką możliwość korzystając z publikacji lub doradztwa bezpośredniego INTERMAG.

Preparaty takie jak: kondycjoner wody PROAQUA oraz adiuwanty ADITENS i FASTER poprawiają właściwości fizykochemiczne wody, zwiększają możliwość łącznego stosowania agrochemikaliów oraz podnoszą ich skuteczność.

 

 

Miniarka kapuścianka to muchówka, której białe, beznogie larwy drążą „korytarze” w ogonkach i blaszkach liściowych rzepaku.
Szkody wyrządzają larwy żerujące w ogonkach i blaszkach liściowych.
Mimo częstego występowania na rzepaku ozimym, zwykle nie wyrządza szkód o znaczeniu gospodarczym.

 

Próg ekonomicznej szkodliwości: 1 gąsienica na 1 roślinie.

Dorosłe osobniki tantnisia krzyżowiaczka mają skrzydła o rozpiętości 15–18 mm (pierwsza para stosunkowo długa, wąska, brązowa
z białą falistą smugą wzdłuż tylnego brzegu, a tylna para jest szara, z długą strzępiną). Rozwój tantnisia trwa ok.1 miesiąca i w ciągu roku mogą pojawić się trzy pokolenia. Szczególnie niebezpieczne są gąsienice pierwszego pokolenia, żerujące na młodych roślinach.
Gąsienice o długości ok. 10 mm są słabo owłosione, barwy zielonej z czarną głową. Są bardzo ruchliwe, a przestraszone zwijają się
w podkówkę i opuszczają się po przędzy na ziemię gdzie część się przepoczwarza.


Uszkodzenia na rzepaku powodowane przez tantnisia krzyżowiaczka

Uszkodzenia powstają w wyniku zeskrobywania dolnej skórki i miękiszu przez żerujące gąsienice tantnisia krzyżowiaczka i mają postać nieregularnych pocienień, które wraz z rozwojem rośliny pękają i powstają liczne otwory. Na jednej roślinie żeruje często kilka do kilkudziesięciu gąsienic, które całkowicie mogą zniszczyć zaatakowane rośliny.


Zwalczanie szkodników występujących na plantacjach rzepaku

INTEGROWANA OCHRONA ROŚLIN – to sposób ochrony roślin przed organizmami szkodliwymi polegający na wykorzystaniu wszystkich dostępnych metod ochrony roślin, w szczególności metod niechemicznych, w sposób minimalizujący zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt oraz dla środowiska.

Według zasad integrowanej ochrony roślin każdy wykonywany zabieg wymaga dokumentowania oraz dowodów potwierdzających zasadność jego wykonania. Zanim plantator podejmie decyzję o wykonaniu zabiegu chemicznego, powinien w prawidłowy i rzetelny sposób prowadzić monitoring pojawu i liczebności szkodników.

Obserwacja nalotów i liczebności szkodników pozwala na określenie progów ekonomicznej szkodliwości. Monitoring należy prowadzić także po wykonanych zabiegach. W monitoringu szkodników na plantacjach rzepaku przydatna jest metoda żółtych naczyń. Można też korzystać z czerpaka entomologicznego czy lustracji wzrokowych.

Ustawa o ochronie roślin nakłada na rolnika bezwzględny obowiązek ochrony pszczół oraz wymóg stosowania środków nietoksycznych dla tych owadów lub o krótkim okresie prewencji (czas jaki musi upłynąć od momentu wykonania zabiegu do kontaktu pszczoły z opryskaną rośliną). Należy więc opryskiwać rzepak wieczorem, po zakończeniu oblotu pszczół, przestrzegać zaleceń i zachować okresy karencji zgodnie
z instrukcją stosowania środka chemicznego.

W praktyce rolniczej zabiegi ochrony roślin (fungicydowe i insektycydowe) są wykonywane łącznie z dokarmianiem dolistnym. Mieszając agrochemikalia należy zachować szczególną ostrożność i wcześniej sprawdzić taką możliwość korzystając z publikacji lub doradztwa bezpośredniego INTERMAG.

Preparaty takie jak: kondycjoner wody PROAQUA oraz adiuwanty ADITENS i FASTER poprawiają właściwości fizykochemiczne wody, zwiększają możliwość łącznego stosowania agrochemikaliów oraz podnoszą ich skuteczność.

 

Próg ekonomicznej szkodliwości: dwie kolonie mszyc na 1 m2 na brzegach plantacji.

Mszyca kapuściana (forma bezskrzydła) to owad o zielonoszarej barwie ze stalowosinym woskowym nalotem, o długości ok. 2 mm. Osobniki uskrzydlone są smuklejsze, barwy zielonej z ciemniejszą głową i plamami na grzbiecie.


Uszkodzenia na rzepaku powodowane przez mszycę kapuścianą

Mszyce mogą żerować na całej powierzchni roślin, a największe straty powodują w warunkach braku wody (sucha i ciepła jesień oraz wiosna). Wysysają soki roślinne. Na skutek ich żerowania rośliny żółkną i zasychają (zasychanie uszkodzonych roślin jest bardzo podobne do zamierania z powodu niedoborów wody). W ciągu roku może wystąpić kilkanaście pokoleń mszyc. Mszyca kapuściana może pojawić się na roślinach już jesienią, ale najczęściej występuje w okresie wiązania nasion w łuszczynach. Najliczniej występuje na obrzeżach plantacji, skąd przemieszcza się gniazdowo w głąb uprawy.


Zwalczanie szkodników występujących na plantacjach rzepaku

INTEGROWANA OCHRONA ROŚLIN – to sposób ochrony roślin przed organizmami szkodliwymi polegający na wykorzystaniu wszystkich dostępnych metod ochrony roślin, w szczególności metod nie chemicznych, w sposób minimalizujący zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt oraz dla środowiska.

Według zasad integrowanej ochrony roślin każdy wykonywany zabieg wymaga dokumentowania oraz dowodów potwierdzających zasadność jego wykonania. Zanim plantator podejmie decyzję o wykonaniu zabiegu chemicznego, powinien w prawidłowy i rzetelny sposób prowadzić monitoring pojawu i liczebności szkodników.

Obserwacja nalotów i liczebności szkodników pozwala na określenie progów ekonomicznej szkodliwości. Monitoring należy prowadzić także po wykonanych zabiegach. W monitoringu szkodników na plantacjach rzepaku przydatna jest metoda żółtych naczyń. Można też korzystać z czerpaka entomologicznego czy lustracji wzrokowych.

Ustawa o ochronie roślin nakłada na rolnika bezwzględny obowiązek ochrony pszczół oraz wymóg stosowania środków nietoksycznych dla tych owadów lub o krótkim okresie prewencji (czas jaki musi upłynąć od momentu wykonania zabiegu do kontaktu pszczoły z opryskaną rośliną). Należy więc opryskiwać rzepak wieczorem, po zakończeniu oblotu pszczół, przestrzegać zaleceń i zachować okresy karencji zgodnie z instrukcją stosowania środka chemicznego.

W praktyce rolniczej zabiegi ochrony roślin (fungicydowe i insektycydowe) są wykonywane łącznie z dokarmianiem dolistnym. Mieszając agrochemikalia należy zachować szczególną ostrożność i wcześniej sprawdzić taką możliwość korzystając z publikacji lub doradztwa bezpośredniego INTERMAG.

Preparaty takie jak: kondycjoner wody PROAQUA oraz adiuwanty ADITENS i FASTER poprawiają właściwości fizykochemiczne wody, zwiększają możliwość łącznego stosowania agrochemikaliów oraz podnoszą ich skuteczność.

 

Chowacz granatek to chrząszcz długości ok. 3 mm, owalny, dość wypukły, czarny o granatowych pokrywach (występujący w niewielkim nasileniu). Często już pod koniec lutego, przy temperaturze 4°C glebę opuszczają zimujące na plantacjach rzepaku dorosłe osobniki. Masowy lot odbywa się w temperaturze 10–12°C. Samice składają jaja u nasady roślin.
Jasnokremowe larwy chowacza granatka wgryzają się do szyjki korzeniowej, a następnie do pędu. Po przepoczwarczeniu się w glebie pod koniec lata, młode chrząszcze przelatują jesienią na plantacje rzepaku ozimego.


Uszkodzenia na rzepaku powodowane przez chowacza granatka

Chowacz granatek uszkadza rośliny podobnie jak chowacz czterozębny – na wiosnę ogonki liściowe i pędy rzepaku ozimego zaginają się, łamią i gniją, a wewnątrz widać żerujące jasnobrązowe larwy. Roślina gnije także od szyjki korzeniowej, która nabrzmiewa wskutek żerowania w niej larw. Chowacz granatek występuje lokalnie, najczęściej na południu Polski i w Wielkopolsce.


Zwalczanie szkodników występujących na plantacjach rzepaku

INTEGROWANA OCHRONA ROŚLIN – to sposób ochrony roślin przed organizmami szkodliwymi polegający na wykorzystaniu wszystkich dostępnych metod ochrony roślin, w szczególności metod niechemicznych, w sposób minimalizujący zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt oraz dla środowiska.

Według zasad integrowanej ochrony roślin każdy wykonywany zabieg wymaga dokumentowania oraz dowodów potwierdzających zasadność jego wykonania. Zanim plantator podejmie decyzję o wykonaniu zabiegu chemicznego, powinien w prawidłowy i rzetelny sposób prowadzić monitoring pojawu i liczebności szkodników.

Obserwacja nalotów i liczebności szkodników pozwala na określenie progów ekonomicznej szkodliwości. Monitoring należy prowadzić także po wykonanych zabiegach. W monitoringu szkodników na plantacjach rzepaku przydatna jest metoda żółtych naczyń. Można też korzystać z czerpaka entomologicznego czy lustracji wzrokowych.

Ustawa o ochronie roślin nakłada na rolnika bezwzględny obowiązek ochrony pszczół oraz wymóg stosowania środków nietoksycznych dla tych owadów lub o krótkim okresie prewencji (czas jaki musi upłynąć od momentu wykonania zabiegu do kontaktu pszczoły z opryskaną rośliną).

Należy więc opryskiwać rzepak wieczorem, po zakończeniu oblotu pszczół, przestrzegać zaleceń i zachować okresy karencji zgodnie
z instrukcją stosowania środka chemicznego.

W praktyce rolniczej zabiegi ochrony roślin (fungicydowe i insektycydowe) są wykonywane łącznie z dokarmianiem dolistnym. Mieszając agrochemikalia należy zachować szczególną ostrożność i wcześniej sprawdzić taką możliwość korzystając z publikacji lub doradztwa bezpośredniego INTERMAG.

Preparaty takie jak: kondycjoner wody PROAQUA oraz adiuwanty ADITENS i FASTER poprawiają właściwości fizykochemiczne wody, zwiększają możliwość łącznego stosowania agrochemikaliów oraz podnoszą ich skuteczność.

 

Próg ekonomicznej szkodliwości: 10 chrząszczy w żółtym naczyniu w ciągu 3 kolejnych dni lub 2–4 chrząszczy na 25 roślinach.


Chowacz brukwiaczek to groźny szkodnik rzepaku ozimego (najgroźniejszy szkodnik łodygowy) – chrząszcz o długości 3,2–4 mm, jednolicie szary o długich silnie zbudowanych nogach. Nalot na plantacje może nastąpić już przy wzroście temp. do 6°C. Ze względu na krótki, kulminacyjny nalot na uprawę, bardzo trudno jest ustalić termin nalotu chowacza brukwiaczka na plantacje.
Jaja składane są do otworów wygryzanych w młodych częściach łodyg, najczęściej około 1 cm poniżej wierzchołka pędu. Wylęg larw następuje po 11–20 dniach.
Białożółte larwy chowacza brukwiaczka, z ciemniejszą głową, beznogie, długości 7 mm, żerują wewnątrz łodygi przez okres ok. 40 dni powodując zahamowanie wzrostu rośliny. W jednym pędzie może żerować kilka larw. Po zejściu do gleby larwy przepoczwarczają się na głębokości 2–8 cm i chrząszcze zimują tam do wczesnej wiosny.


Uszkodzenia na rzepaku powodowane przez chowacza brukwiaczka

Uszkodzenia powodowane przez larwy chowacza brukwiaczka (cienkie rynny wewnątrz łodygi) powodują zniekształcenie łodyg – wydłużenia, spłaszczenia oraz wygięcia w kształcie litery S. Powoduje to pękanie łodyg. Silnie uszkodzone rośliny łamią się podczas wiatru lub intensywnych opadów.


Zwalczanie szkodników występujących na plantacjach rzepaku

INTEGROWANA OCHRONA ROŚLIN – to sposób ochrony roślin przed organizmami szkodliwymi polegający na wykorzystaniu wszystkich dostępnych metod ochrony roślin, w szczególności metod niechemicznych, w sposób minimalizujący zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt oraz dla środowiska.

Według zasad integrowanej ochrony roślin każdy wykonywany zabieg wymaga dokumentowania oraz dowodów potwierdzających zasadność jego wykonania. Zanim plantator podejmie decyzję o wykonaniu zabiegu chemicznego, powinien w prawidłowy i rzetelny sposób prowadzić monitoring pojawu i liczebności szkodników.

Obserwacja nalotów i liczebności szkodników pozwala na określenie progów ekonomicznej szkodliwości. Monitoring należy prowadzić także po wykonanych zabiegach. W monitoringu szkodników na plantacjach rzepaku przydatna jest metoda żółtych naczyń. Można też korzystać z czerpaka entomologicznego czy lustracji wzrokowych.

Ustawa o ochronie roślin nakłada na rolnika bezwzględny obowiązek ochrony pszczół oraz wymóg stosowania środków nietoksycznych dla tych owadów lub o krótkim okresie prewencji (czas jaki musi upłynąć od momentu wykonania zabiegu do kontaktu pszczoły z opryskaną rośliną).

Należy więc opryskiwać rzepak wieczorem, po zakończeniu oblotu pszczół, przestrzegać zaleceń i zachować okresy karencji zgodnie
z instrukcją stosowania środka chemicznego.

W praktyce rolniczej zabiegi ochrony roślin (fungicydowe i insektycydowe) są wykonywane łącznie z dokarmianiem dolistnym. Mieszając agrochemikalia należy zachować szczególną ostrożność i wcześniej sprawdzić taką możliwość korzystając z publikacji lub doradztwa bezpośredniego INTERMAG.

Preparaty takie jak: kondycjoner wody PROAQUA oraz adiuwanty ADITENS i FASTER poprawiają właściwości fizykochemiczne wody, zwiększają możliwość łącznego stosowania agrochemikaliów oraz podnoszą ich skuteczność.

 

Próg ekonomicznej szkodliwości – 20 chrząszczy w żółtym naczyniu w ciągu 3 kolejnych dni lub 6 chrząszczy na 25 roślinach.

Na plantacjach rzepaku ozimego chowacz czterozębny najczęściej pojawia się na początku kwietnia. Nalatuje na plantacje przez okres dłuższy niż chowacz brukwiaczek i może zasiedlać rzepak nawet krótko przed kwitnieniem. Postać dorosła ma długość 2,5–3 mm. Owad jest brązowy, łuskowato owłosiony z białawą plamą na skrzydłach za tarczą szyjną i czerwono-brunatnymi odnóżami. Powodowane przez niego uszkodzenia są trudne do wykrycia – początkowo jedyne zauważalne objawy to małe nakłucia na pędzie i nerwach liści dokonane przez samice w celu złożenia jaj.

Larwy chowacza czterozębnego (długości 4–5 mm, zakrzywione do wewnątrz, białawe, bez odnóży, głowa żółto-brązowa) wylęgają się po 6–11 dniach. Ich rozwój trwa 3–4 tygodnie.


Uszkodzenia na rzepaku powodowane przez chowacza czterozębnego

Larwy chowacza czterozębnego żerują na roślinie, w ogonkach liściowych, nerwach głównych i we wnętrzu łodyg, w brązowych od odchodów chodnikach. Następnie wygryzają otwór w łodydze i przechodzą do gleby, gdzie przepoczwarczają się w glebie na głębokości 2–4 cm. Młode chrząszcze pojawiają się w okresie zbiorów (czerwiec/lipiec), a po krótkim żerowaniu poszukują miejsca na zimowanie
w ściółce.

W przypadku silnych uszkodzeń roślin może dochodzić do zahamowania wzrostu, żółknięcia oraz zaginania lub załamywania się liści,
a podczas wiatru także łamania łodyg.


Zwalczanie szkodników występujących na plantacjach rzepaku

INTEGROWANA OCHRONA ROŚLIN – to sposób ochrony roślin przed organizmami szkodliwymi polegający na wykorzystaniu wszystkich dostępnych metod ochrony roślin, w szczególności metod niechemicznych, w sposób minimalizujący zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt oraz dla środowiska.

Według zasad integrowanej ochrony roślin każdy wykonywany zabieg wymaga dokumentowania oraz dowodów potwierdzających zasadność jego wykonania. Zanim plantator podejmie decyzję o wykonaniu zabiegu chemicznego, powinien w prawidłowy i rzetelny sposób prowadzić monitoring pojawu i liczebności szkodników.

Obserwacja nalotów i liczebności szkodników pozwala na określenie progów ekonomicznej szkodliwości. Monitoring należy prowadzić także po wykonanych zabiegach. W monitoringu szkodników na plantacjach rzepaku przydatna jest metoda żółtych naczyń. Można też korzystać z czerpaka entomologicznego czy lustracji wzrokowych.

Ustawa o ochronie roślin nakłada na rolnika bezwzględny obowiązek ochrony pszczół oraz wymóg stosowania środków nietoksycznych dla tych owadów lub o krótkim okresie prewencji (czas jaki musi upłynąć od momentu wykonania zabiegu do kontaktu pszczoły z opryskaną rośliną). Należy więc opryskiwać rzepak wieczorem, po zakończeniu oblotu pszczół, przestrzegać zaleceń i zachować okresy karencji zgodnie
z instrukcją stosowania środka chemicznego.

W praktyce rolniczej zabiegi ochrony roślin (fungicydowe i insektycydowe) są wykonywane łącznie z dokarmianiem dolistnym. Mieszając agrochemikalia należy zachować szczególną ostrożność i wcześniej sprawdzić taką możliwość korzystając z publikacji lub doradztwa bezpośredniego INTERMAG.

Preparaty takie jak: kondycjoner wody PROAQUA oraz adiuwanty ADITENS i FASTER poprawiają właściwości fizykochemiczne wody, zwiększają możliwość łącznego stosowania agrochemikaliów oraz podnoszą ich skuteczność.

 

Próg ekonomicznej szkodliwości to:

  • 1–2 chrząszcze na 1 roślinie w fazie zwartego kwiatostanu (BBCH 50–52)
  • 3–5 chrząszczy na 1 roślinie w fazie luźnego kwiatostanu (BBCH 53–59)

 

Słodyszek rzepakowy jest jednym z najgroźniejszym szkodników rzepaku. Jest to czarny mały chrząszcz o zielononiebieskawym połysku na grzbiecie, podłużnie owalny, o długości 1,5–2,5 mm.
Chrząszcze wiosną wydostają się z ziemi i przelatują na rzepak, gdy temperatura powietrza przekracza 15°C tj. w okresie kwiecień–maj. Pojawiają się na roślinach od fazy pąkowania (zielony pąk) – BBCH 51, do końca kwitnienia – BBCH 69. Samice składają jaja do wnętrza pąków. Larwa  słodyszka ma długość ok 3,5–4 mm, trzy pary krótkich odnóży tułowiowych i pokryta jest rzadkimi włoskami. Jest koloru szarobiałego z widocznymi 2–3 ciemnymi plamami na każdym segmencie. Larwy odżywiają się przeważnie pyłkiem kwiatowym, zwykle nie wyrządzając szkód, następnie wędrują do gleby w celu przepoczwarczenia. Dorosłe chrząszcze pojawiają się na plantacji w lipcu i żerują do sierpnia, po czym kryją się pod pokrywą liści, darnią itp., gdzie zimują.
Presja ze strony tego szkodnika jest zróżnicowana w poszczególnych sezonach wegetacyjnych i zależy w głównej mierze od pogody (np. deszcze i temp. poniżej 11°C w okresie poprzedzającym kwitnienie rzepaku znacznie ograniczają wylot chrząszczy, a więc i ich szkodliwość). Poziom szkodliwości słodyszka rzepakowego uzależniony jest od okresu nalotu na plantację, fazy rozwoju roślin oraz liczebności populacji.


Uszkodzenia na rzepaku powodowane przez słodyszka rzepakowego

Najniebezpieczniejszy jest masowy nalot szkodnika w okresie rozwoju pąków kwiatowych (BBCH 51–57), gdy temperatura ustabilizuje się na poziomie ok. 15°C. Chrząszcze uszkadzają wówczas zielone pąki (wygryzają kształtujące się pąki), a następnie młode kwiaty rzepaku (niszczą pylniki i słupek). Uszkodzone pąki i kwiaty opadają, na pędzie pozostają tylko szypułki.
Słodyszek powoduje największe szkody gdy po jego nalocie nastąpi ochłodzenie hamujące wegetację i zakwitanie roślin, gdyż przedłuża to okres jego żerowania na pąkach. Z chwilą zakwitnięcia rzepaku szkodliwość słodyszka maleje.


Zwalczanie szkodników występujących na plantacjach rzepaku

INTEGROWANA OCHRONA ROŚLIN – to sposób ochrony roślin przed organizmami szkodliwymi polegający na wykorzystaniu wszystkich dostępnych metod ochrony roślin, w szczególności metod niechemicznych, w sposób minimalizujący zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt oraz dla środowiska.

Według zasad integrowanej ochrony roślin każdy wykonywany zabieg wymaga dokumentowania oraz dowodów potwierdzających zasadność jego wykonania. Zanim plantator podejmie decyzję o wykonaniu zabiegu chemicznego, powinien w prawidłowy i rzetelny sposób prowadzić monitoring pojawu i liczebności szkodników.

Obserwacja nalotów i liczebności szkodników pozwala na określenie progów ekonomicznej szkodliwości. Monitoring należy prowadzić także po wykonanych zabiegach. W monitoringu szkodników na plantacjach rzepaku przydatna jest metoda żółtych naczyń. Można też korzystać z czerpaka entomologicznego czy lustracji wzrokowych.

Ustawa o ochronie roślin nakłada na rolnika bezwzględny obowiązek ochrony pszczół oraz wymóg stosowania środków nietoksycznych dla tych owadów lub o krótkim okresie prewencji (czas jaki musi upłynąć od momentu wykonania zabiegu do kontaktu pszczoły z opryskaną rośliną). Należy więc opryskiwać rzepak wieczorem, po zakończeniu oblotu pszczół, przestrzegać zaleceń i zachować okresy karencji zgodnie
z instrukcją stosowania środka chemicznego.


Zwalczanie słodyszka rzepakowego

W ochronie rzepaku największe trudności sprawia uodparnianie się słodyszka rzepakowego na insektycydy, co ogranicza skuteczność jego zwalczania. Dlatego niezbędna jest rotacja preparatów o różnych mechanizmach działania, co zdecydowanie ogranicza powstawanie odporności szkodnika na konkretną grupę chemiczną insektycydu.
Pojedynczy zabieg nie wystarcza, jest to zawsze cykl  3–4, a czasem nawet 5-ciu oprysków.

Strategia ochrony rzepaku ozimego przed słodyszkiem:

  • I zabieg - w fazie zielonego pąka (BBCH 51–53)
  • II zabieg – w fazie luźnego pąka (BBCH 55–57), czyli kwiatostany na pędzie głównym i bocznych rozwinięte są w pojedyncze paki, ale nadal są zielone i zamknięte.
  • III zabieg – od fazy BBCH 59–60, czyli rzepak w żółtym pąku do chwili pojawienia się pierwszych otwartych kwiatów. Z uwagi na konieczność ochrony owadów zapylających, w tym zabiegu dozwolone jest wyłącznie stosowanie substancji bezpiecznych dla pszczół.

W praktyce rolniczej zabiegi ochrony roślin (fungicydowe i insektycydowe) są wykonywane łącznie z dokarmianiem dolistnym. Mieszając agrochemikalia należy zachować szczególną ostrożność i wcześniej sprawdzić taką możliwość korzystając z publikacji lub doradztwa bezpośredniego INTERMAG.

Preparaty takie jak: kondycjoner wody PROAQUA oraz adiuwanty ADITENS i FASTER poprawiają właściwości fizykochemiczne wody, zwiększają możliwość łącznego stosowania agrochemikaliów oraz podnoszą ich skuteczność.

 

Próg ekonomicznej szkodliwości:
4 chrząszcze na 25 roślin w fazie kwitnienia rzepaku
lub 1 chrząszcz na 2 roślinach z równoczesnym wystąpieniem na plantacji pryszczarka kapustnika w nasileniu 1 muchówka na 1 roślinie
lub 1 chrząszcz na 1 roślinie z równoczesnym wystąpieniem 1 muchówki pryszczarka kapustnika na 3–4 roślinach.

Chowacz podobnik to ciemnoszary chrząszcz o długości 2,5–3 mm (samice), pokryty gęstymi białawymi łuskami, z czarnobrunatnymi stopami odnóży.

Pierwsze chrząszcze tego szkodnika pojawiają się, gdy rzepak jest w fazie luźnych pąków kwiatowych, a masowy nalot odbywa się na początku kwitnienia (BBCH 60).

Po okresie żerowania na pąkach kwiatowych i kwiatach, gdy pierwsze łuszczyny osiągają długość 1–3 cm, samice wygryzają małe otworki o średnicy ok. 0,8 mm i do środka składają po jednym jaju (okres BBCH 69–75). Gdy do jednego otworka swoje jaja złoży kilka samic chowacza podobnika, to w jednej łuszczynie może żerować kilka larw. Po 8–9 dniach z jaj wylęgają się białe larwy z brunatną główką o długości 5 mm, żerujące wewnątrz łuszczyny na zalążkach nasion.

Dojrzała larwa po ok. 5 tygodniach wygryza w łuszczynie otwór, przez który wydostaje się na zewnątrz, wypada na ziemię i przepoczwarcza się w glebie. W lipcu i sierpniu pojawiają się młode chrząszcze, które po krótkim żerowaniu na jarych kapustowatych przemieszczają się na sąsiadujące żywopłoty lub skraj lasu. Zimują w warstwie ściółki. Chowacz podobnik rozwija jedno pokolenie w roku.


Uszkodzenia na rzepaku powodowane przez chowacza podobnika

W trakcie rozwoju (ok. 1 miesiąc) larwa chowacza podobnika zjada w łuszczynie 3–5 zawiązków nasion. Zasiedlona przez szkodnika łuszczyna pozostaje zamknięta, ale charakteryzuje ją lekkie zagięcie w miejscu, gdzie złożone zostało jajo. Uszkodzona łuszczyna przedwcześnie żółknie. Gdy larwa opuści łuszczynę widoczny jest wygryziony otwór o średnicy ok. 0,8 mm. Otwory wygryzione przez larwy chowacza podobnika są wykorzystywane do składania jaj przez pryszczarka kapustnika. Może się przez nie dostawać także woda do wnętrza łuszczyny i powodować jej gnicie, a ponadto otwory ułatwiają wnikanie niebezpiecznych chorób, takich jak szara pleśń i czerń krzyżowych.


Zwalczanie szkodników występujących na plantacjach rzepaku

INTEGROWANA OCHRONA ROŚLIN – to sposób ochrony roślin przed organizmami szkodliwymi polegający na wykorzystaniu wszystkich dostępnych metod ochrony roślin, w szczególności metod niechemicznych, w sposób minimalizujący zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt oraz dla środowiska.

Według zasad integrowanej ochrony roślin każdy wykonywany zabieg wymaga dokumentowania oraz dowodów potwierdzających zasadność jego wykonania. Zanim plantator podejmie decyzję o wykonaniu zabiegu chemicznego, powinien w prawidłowy i rzetelny sposób prowadzić monitoring pojawu i liczebności szkodników.

Obserwacja nalotów i liczebności szkodników pozwala na określenie progów ekonomicznej szkodliwości. Monitoring należy prowadzić także po wykonanych zabiegach. W monitoringu szkodników na plantacjach rzepaku przydatna jest metoda żółtych naczyń. Można też korzystać z czerpaka entomologicznego czy lustracji wzrokowych.

Ustawa o ochronie roślin nakłada na rolnika bezwzględny obowiązek ochrony pszczół oraz wymóg stosowania środków nietoksycznych dla tych owadów lub o krótkim okresie prewencji (czas jaki musi upłynąć od momentu wykonania zabiegu do kontaktu pszczoły z opryskaną rośliną). Należy więc opryskiwać rzepak wieczorem, po zakończeniu oblotu pszczół, przestrzegać zaleceń i zachować okresy karencji zgodnie
z instrukcją stosowania środka chemicznego.

W praktyce rolniczej zabiegi ochrony roślin (fungicydowe i insektycydowe) są wykonywane łącznie z dokarmianiem dolistnym. Mieszając agrochemikalia należy zachować szczególną ostrożność i wcześniej sprawdzić taką możliwość korzystając z publikacji lub doradztwa bezpośredniego INTERMAG.

Preparaty takie jak: kondycjoner wody PROAQUA oraz adiuwanty ADITENS i FASTER poprawiają właściwości fizykochemiczne wody, zwiększają możliwość łącznego stosowania agrochemikaliów oraz podnoszą ich skuteczność.

 

 

Próg ekonomicznej szkodliwości: 1 muchówka na 4 rośliny rzepaku.
Najlepiej obserwować to w fazie kwitnienia (BBCH 60–69) rano lub wieczorem, kiedy muchówki są ospałe.

 

Pryszczarek kapustnik to podobna do małego komara muchówka wielkości ok. 1,5 mm o barwie brunatnej z charakterystycznym czerwonożółtym odwłokiem, o długich czułkach i odnóżach.

Muchówki nalatują na rzepak od początku kwitnienia przez okres około miesiąca. Samice tego gatunku składają po kilkadziesiąt jaj do młodych, wykształcających się łuszczyn, wykorzystując otworki utworzone wcześniej przez chowacza podobnika lub samodzielnie nakłuwają młode, świeżo wykształcone łuszczyny (odmiany mieszańcowe często charakteryzują się cienką skórką na łuszczynach). Rozwój jaj trwa 3–4 dni, zaś larw 7–10 dni.
Beznogie larwy pryszczarka kapustnika o długości do 2 mm początkowo są przezroczyste, później zmieniają kolor na biały, a następnie żółty. W pełni rozwinięte larwy osiągają długość 10 mm. Jedno pokolenie pryszczarka kapustnika może w sprzyjających warunkach rozwinąć się w ciągu ok. 3 tygodni. W zależności od warunków termicznych występują 2–3 (4) pokolenia tego szkodnika w ciągu roku. Powstawaniu większej liczby pokoleń sprzyjają upały w maju i czerwcu oraz brak ulewnych opadów deszczu. Stadium zimujące to larwy
w kokonach, które zimują na głębokości 5–10 cm, na polu gdzie uprawiano rzepak. Rzepak ozimy zagrożony jest przez pierwsze i drugie pokolenie, natomiast rzepak jary i gorczyca przez trzecie i czwarte pokolenie pryszczarka.


Uszkodzenia na rzepaku powodowane przez pryszczarka kapustnika

W jednej łuszczynie może żerować nawet kilkadziesiąt larw pryszczarka kapustnika. Wysysają soki z młodych nasion i ścian łuszczyn, co prowadzi do ich deformacji – łuszczyny nabrzmiewają, skręcają się i żółkną, następnie pękają, a nasiona się osypują. Łuszczyny uszkadzane przez pryszczarka kapustnika łatwiej porażane są przez takie choroby jak: szara pleśń, czerń krzyżowych, czy sucha zgnilizna kapustnych. Osypywanie się nasion, oprócz strat w plonie, ma także inną niekorzystną konsekwencję – przyczynia się do zachwaszczenia pola samosiewami rzepaku.


Zwalczanie szkodników występujących na plantacjach rzepaku

INTEGROWANA OCHRONA ROŚLIN – to sposób ochrony roślin przed organizmami szkodliwymi polegający na wykorzystaniu wszystkich dostępnych metod ochrony roślin, w szczególności metod niechemicznych, w sposób minimalizujący zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt oraz dla środowiska.

Według zasad integrowanej ochrony roślin każdy wykonywany zabieg wymaga dokumentowania oraz dowodów potwierdzających zasadność jego wykonania. Zanim plantator podejmie decyzję o wykonaniu zabiegu chemicznego, powinien w prawidłowy i rzetelny sposób prowadzić monitoring pojawu i liczebności szkodników.

Obserwacja nalotów i liczebności szkodników pozwala na określenie progów ekonomicznej szkodliwości. Monitoring należy prowadzić także po wykonanych zabiegach. W monitoringu szkodników na plantacjach rzepaku przydatna jest metoda żółtych naczyń. Można też korzystać z czerpaka entomologicznego czy lustracji wzrokowych.

Ustawa o ochronie roślin nakłada na rolnika bezwzględny obowiązek ochrony pszczół oraz wymóg stosowania środków nietoksycznych dla tych owadów lub o krótkim okresie prewencji (czas jaki musi upłynąć od momentu wykonania zabiegu do kontaktu pszczoły z opryskaną rośliną). Należy więc opryskiwać rzepak wieczorem, po zakończeniu oblotu pszczół, przestrzegać zaleceń i zachować okresy karencji zgodnie
z instrukcją stosowania środka chemicznego.

W praktyce rolniczej zabiegi ochrony roślin (fungicydowe i insektycydowe) są wykonywane łącznie z dokarmianiem dolistnym. Mieszając agrochemikalia należy zachować szczególną ostrożność i wcześniej sprawdzić taką możliwość korzystając z publikacji lub doradztwa bezpośredniego INTERMAG.

Preparaty takie jak: kondycjoner wody PROAQUA oraz adiuwanty ADITENS i FASTER poprawiają właściwości fizykochemiczne wody, zwiększają możliwość łącznego stosowania agrochemikaliów oraz podnoszą ich skuteczność.

 

Rzepak : Zwiększenie odporności na stres

Strategia Wspomagania Naturalnej Odporności Roślin STRESS CONTROL SYSTEM to zestaw zaleceń stosowania stymulatorów i aktywatorów INTERMAG w uprawie poszczególnych gatunków roślin rolniczych i ogrodniczych, celem zwiększenia ich odporności na niesprzyjające czynniki środowiskowe i uprawowe.
 

ISTOTĄ STRATEGII SĄ DZIAŁANIA PROFILAKTYCZNE PRZED WYSTĄPIENIEM
WARUNKÓW POWODUJĄCYCH STRES ROŚLIN.


Polegają one m.in. na wzmocnieniu odporności na uszkodzenia mechaniczne tkanek, stymulacji wzrostu i rozwoju kluczowych organów roślin, aktywacji naturalnych systemów obronnych oraz modyfikacji procesów fizjologicznych roślin.


Wyszukiwarka SCS ułatwia dobór odpowiednich stymulatorów i aktywatorów do konkretnych warunków na plantacji (przewidywane stresy).

Modelowym przykładem wdrożenia tej strategii w ograniczeniu stresu roślin jest rzepak – uprawa ekonomicznie bardzo ważna wśród upraw rolniczych w Polsce i wielu innych krajach umiarkowanej strefy klimatycznej na świecie.

Rzepak ozimy na każdym etapie wzrostu i rozwoju narażony jest na wiele czynników uprawowych i środowiskowych negatywnie wpływających na jego plonowanie – od siewu, kształtowania rozety liści jesienią, okresu spoczynku zimowego poprzez wznowienie wegetacji wiosennej oraz kwitnienie, do stadium zawiązywania łuszczyn i nasion.