Mikroorganizmy glebowe – grzyby mikoryzowe

Mikoryza, jako zjawisko współżycia roślin wyższych z grzybami została odkryta w roku 1882. Zjawisko mikoryzy towarzyszy wyższym roślinom lądowym już od ponad 400 milionów lat, to nie błąd, już w okresie Dewonu, pierwsze rośliny lądowe kooperowały z grzybami. Praktycznie większość roślin współżyje z grzybami, tylko nieliczne rodziny botaniczne nie wykorzystują mikoryzy, należą do nich między innymi rośliny z krzyżowych, rdestowatych, goździkowatych, komosowatych.

Grzyby mikoryzowe praktycznie nie mogą rozwijać się poza systemem korzeniowym roślin. Najpowszechniejsza w przyrodzie jest tak zwana endomikoryza, gdzie partnerem grzybowym rośliny są grzyby należące do Glomeromycota. Opisano nieco ponad 200 gatunków tych grzybów. Grzyby mikoryzowe mają bardzo pozytywny wpływ na wzrost i plonowanie roślin, poprawiają zaopatrzenie roślin w wodę, wpływają na efektywność pobierania z gleby przez system korzeniowy wielu składników pokarmowych, głównie fosforu, ale także azotu oraz mikroelementów.

Grzyby te także ograniczają możliwości porażenia korzeni roślin przez patogeny odglebowe. Rośliny z mikoryzą mają większą odporność na stresy abiotyczne, mikoryza wpływa na zwiększenie poziomu fotosyntezy. Rośliny z mikoryzą są także bardziej konkurencyjność wobec roślin niemikoryzowanych.

Grzyby mikoryzowe wpływają także na właściwości fizyczne gleby. Produkują bardzo specyficzne białka zwane glomalinami. Glomaliny stanowią bardzo trwałe lepiszcze dla gruzełek glebowych, uodparniające gruzełki na rozpad, a glebę na erozję powietrzna i wodną. Chronią one także składniki pokarmowe przed wymywaniem i zwiększają penetrację wody w glebie.

Niestety jest grupa czynników ograniczających rozwój mikoryzy, należą do nich: wysoki poziom żyzności gleby, wysoka wilgotność gleby, wysoka zawartość fosforu w glebie, intensywna uprawa mechaniczna gleby, monokultury uprawowe, wadliwe płodozmiany, duży udział roślin niemikoryzujących w płodozmianie – zjawisko to obserwujemy np.: w tradycyjnych regionach uprawy warzyw kapustowatych. Po wprowadzeniu do gleby grzybów mikoryzowych obserwowano wiele korzystnych efektów: ograniczenie skutków zmęczenia gleby, ograniczenie stresu replantacji, wzrost plonowania, wzrost wielkości owoców, zwiększenie zawartości składników pokarmowych w liściach, większą dynamikę początkowego wzrostu rozsady po posadzeniu, wzrost powierzchni liści, wzrost masy i zasięgu systemu korzeniowego, wzrost aktywności niektórych enzymów, spadek nasilenia niektórych chorób.
 

Trwałość agregatów glebowych: 
 



Brak stosowania preparatów mikrobiologicznych.
 


BACTIM MIXER stosowany przy produkcji rozsady oraz BACTIM RECEPTOR zastosowany jesienią po usunięciu resztek roślin papryki z tunelu. Na zdjęciach widać wyraźny wpływ na strukturę gleby i trwałość agregatów glebowych.

 

Marcin Oleszczak