Zalecenia uprawowe: Rzepak ozimy

Opis uprawy: Rzepak ozimy

Rzepak jest jedną z najważniejszych roślin oleistych uprawianych w strefie klimatu umiarkowanego.
Jest to jedna z najbardziej wymagających roślin uprawnych w stosunku do gleby oraz zaopatrzenia w składniki pokarmowe, dlatego tak ważne jest prawidłowe nawożenie rzepaku.
W europejskich warunkach uprawa odmian ozimych jest najpopularniejszym sposobem produkcji rzepaku. Ameryka Północna, a zwłaszcza północne stany USA i Kanada to zdecydowana przewaga uprawy odmian jarych.

 

Główne elementy struktury plonu rzepaku to:

  • liczba roślin na m2
  • liczba nasion wytworzonych przez roślinę
  • masa 1000 nasion.

 

Wielkość plonu uwarunkowana jest ilością wytworzonej biomasy roślin, która zależy od prawidłowego nawożenia rzepaku azotem przy równoczesnym zapewnieniu odpowiedniej dostępności fosforu, potasu, wapnia, magnezu, siarki i mikroelementów. Plon nasion jest tym większy, im większa jest biomasa łanu w fazie pełnej dojrzałości.

 

Duże potrzeby pokarmowe rzepaku powodują, że oprócz nawożenia doglebowego standardem jest nawożenie dolistne.

W zakresie makroskładników ma ono charakter uzupełniający (w sposób dolistny można pokryć tylko niewielką część potrzeb pokarmowych), natomiast w zakresie mikroskładników nawożenie dolistne jest podstawowym i najbardziej efektywnym sposobem dostarczenia ich roślinom.

W praktyce uprawowej nawożenie rzepaku mikroelementami koncentruje się przede wszystkim na pierwiastkach takich jak: bor (BORMAX TURBO lub BORMAX) i mangan (MIKROCHELAT Mn-13 lub MIKROVIT MANGAN) jak również molibden zalecany zwłaszcza jesienią (MIKROVIT MOLIBDEN), a w dalszej kolejności cynk (MIKROCHELAT Zn-15 lub MIKROVIT CYNK), żelazo (MIKROCHELAT Fe-13 lub MIKROVIT ŻELAZO) i miedź (MIKROCHELAT Cu-15 lub MIKROVIT MIEDŹ).

 

O wielkości plonu  rzepaku decyduje dobra kondycja roślin w całym okresie wegetacji.

Nawet krótkotrwały niedobór składników pokarmowych może mieć negatywny wpływ na wzrost roślin oraz ich plonowanie. Dlatego niezbędna jest kompleksowa analiza potrzeb roślin na każdym etapie ich rozwoju. To pozwoli na ich odpowiednie dokarmianie i biostymulację.

Szczegółowe wskazówki w tym zakresie przedstawione są w zakładce PLANOWANIE ZABIEGÓW.

 

W zakładce STRESS CONTROL SYSTEM (SCS) wskazujemy możliwości zwiększenia naturalnej odporności roślin na stresy abiotyczne i biotyczne, a także możliwość przyspieszenia regeneracji roślin po wystąpieniu warunków stresowych. Istotną rolę w tych działaniach pełnią stymulatory: TYTANIT, OPTYSIL, AMINOPRIM.

 

Wszystkie omawiane działania, istotnie wpływają na wzrost plonu i jego parametry jakościowe.