Zalecenia uprawowe: Kapusta brukselska

Opis uprawy: Kapusta brukselska

Kapusta brukselska, popularnie zwana brukselką, jest warzywem o mniejszym znaczeniu gospodarczym w porównaniu z większością warzyw kapustnych, pomimo że cechują ją duże wartości odżywcze i smakowe. Brukselka jest bogatym źródłem białka (zawiera dużo aminokwasów egzogennych), witamin, cukrów i związków mineralnych (między innymi: fosforu, wapnia oraz żelaza). Brukselkę uprawia się głównie na potrzeby rynku warzyw świeżych i przemysłu chłodniczego – jako składnik mieszanek warzywnych.
 
Kapusta brukselska ma średnie wymagania glebowe. Dobrze plonuje na glebach o uregulowanych stosunkach wodno–powietrznych, zasobnych w próchnicę i wapń. Optymalne pH gleby to 6,2–7,8. Ze względu na długi okres wegetacji, brukselka uprawiana jest w plonie głównym. Można ja uprawiać z rozsady lub z siewu nasion wprost do gruntu.
 
Optymalna temperatura wzrostu dla kapusty brukselskiej to 12°C.
W wysokiej temperaturze następuje zbyt wybujały wzrost części wegetatywnej, a tworzące się główki są luźne i miękkie.
Brukselka ma duże wymagania wodne i dobrze reaguje na nawadnianie, zwłaszcza w okresie silnego wzrostu młodych roślin i w okresie wiązania główek.
 
Zbiór kapusty brukselskiej przeprowadzany jest w listopadzie–grudniu. Brukselka jest wytrzymała na niską temperaturę nawet do -17 °C. Dzięki temu, podczas łagodniejszych zim, rośliny mogą pozostawać na polu nawet do stycznia–lutego, bowiem zamrażanie i rozmarzanie nie pogarsza jakości główek.
 
Brukselka wytwarza dużą masę zieloną, dlatego jej wymagania pokarmowe są duże, choć mniejsze w porównaniu z kapustą głowiastą.
Uprawia się ją w pierwszym (zastosowanym jesienią w dawce 30–40 t/ha) lub drugim roku po oborniku z zachowaniem maksymalnej rocznej dawki azotu – 170 kg N/ha. Bezpieczniejszym terminem jest drugi rok po oborniku, gdyż zbyt duże dawki nawozów organicznych mogą spowodować zbyt szybki wzrost i powstawanie luźnych główek.
Niezbędne jest też nawożenie mineralne, którego dawki ustalone są na podstawie analizy chemicznej gleby.
 
Niezależnie od doglebowego nawożenia organicznego i mineralnego, kapusta brukselska wymaga dokarmiania dolistnego.
Ta forma dostarczania składników pokarmowych jest niezbędna zwłaszcza w niesprzyjających warunkach uprawowych, a także dla poprawy jakości i trwałości główek.
 
W praktyce ogrodniczej bardzo przydatny jest PROGRAM DOKARMIANIA uwzgledniający standardowe wymagania pokarmowe kapusty brukselskiej i zapewniający dostarczenie niezbędnych składników pokarmowych w kolejnych fazach rozwojowych.
Dodatkowo program przewiduje zastosowanie stymulatorów TYTANIT i OPTYSIL, w celu intensyfikacji fotosyntezy i pobierania składników pokarmowych oraz zwiększenia odporności roślin na niesprzyjające warunki uprawy.

Program nawożenia uprawy: Kapusta brukselska - schemat graficzny

Program nawożenia schemat graficzny, Zalecenia uprawowe Kapusta brukselska

KAPUSTA BRUKSELSKA - program nawożenia do pobrania w formacie pdf:

Program nawożenia uprawy - szczegółowy opis: Kapusta brukselska

w opracowaniu

Preparaty zalecane w programach dokarmiania i strategii SCS: Kapusta brukselska

w opracowaniu

Niedobory składników: Kapusta brukselska

Niedobory składników pokarmowych: Wszelkie niedobory składników pokarmowych powodują obniżenie plonu i pogorszenie jakości główek kapusty brukselskiej.

 
W nawożeniu należy uwzględnić wysokie wymagania pokarmowe brukselki w stosunku do potasu, który istotnie wpływa na tworzenie się ścisłych główek, a ponadto, podobnie jak wapń, ogranicza występowanie wewnętrznego ich brunatnienia.
 
Niedobór wapnia prowadzi do brzegowego zamierania liści i wewnętrznego brunatnienia główek brukselki.
 
Niedobór boru u kapusty brukselskiej powoduje, że młode liście rozwinięte z pąków szczytowych są zniekształcone (skręcone), sztywne
i kruche, a ich barwa jest jasnozielona. Jeżeli niedobór boru utrzymuje się przez dłuższy okres czasu, to łodygi z pąkami szczytowymi
i wierzchołkami wzrostu obumierają i brunatnieją.
 
Niedobór molibdenu powoduje zmianę barwy liści (od szarozielonej do niebieskozielonej). Liście brukselki są pofałdowane, a na ich brzegach i wierzchołkach występują chlorotyczne i nekrotyczne plamy. Najmłodsze liście gniją.
Niedobór manganu i żelaza powoduje chlorozy na najmłodszych częściach roślin kapusty brukselskiej.

Nawozy szybko dostarczające Wszelkie niedobory składników pokarmowych powodują obniżenie plonu i pogorszenie jakości główek kapusty brukselskiej. :

Kapusta brukselska: Zwiększenie odporności na stres

w opracowaniu