Zalecenia uprawowe: Pszenżyto ozime

Opis uprawy: Pszenżyto ozime

Pszenżyto jest zbożem, które łączy w sobie cechy pszenicy i żyta.

Ziarno pszenżyta jest przede wszystkim surowcem paszowym.

W piekarnictwie ma bardzo ograniczone zastosowanie, natomiast może służyć do produkcji słodu i bioetanolu.

 

Pszenżyto ma mniejsze wymagania glebowe niż pszenica i jęczmień, a także wykazuje większą tolerancję na niskie pH gleby.

Jest też bardziej odporne na choroby, dzięki czemu wymaga mniej intensywnej ochrony.

 

Zaletą pszenżyta jest wysoki potencjał plonowania. W korzystnych warunkach uprawowych, potencjalne możliwości plonowania są wyższe niż pszenicy i żyta (pszenżyto wytwarza większą liczbę kwiatów w kłosie).

Ponieważ jednak najczęściej, pod uprawę pszenżyta przeznaczane są słabsze gleby, więc dla uzyskania satysfakcjonującego plonu (oprócz korzystnych warunków pogodowych), niezbędna jest prawidłowa agrotechnika – w tym odpowiednie nawożenie doglebowe, dokarmianie dolistne i biostymulacja.

 

Azot (N), fosfor (P), potas (K), wapń Ca), magnez (Mg) i siarkę (S) dostarcza się doglebowo i uzupełnia dolistnie, natomiast w zakresie mikroelementów całość zapotrzebowania zbóż można zrealizować poprzez dokarmianie dolistne.

 

Uprawiane są dwie formy pszenżyta: ozima i jara.

Dominujące znaczenie gospodarcze ma forma ozima.

Poszczególne odmiany wykazują różną zimotrwałość, ale generalnie pszenżyto jest gatunkiem dość odpornym na mrozy.  

 

PSZENŻYTO OZIME – do przejścia całego cyklu rozwojowego potrzebuje okresu niskiej temperatury występującej zimą. W tym czasie zachodzą w roślinie procesy (jarowizacja), które warunkują rozwój generatywny. Ważne jest żeby, przed spoczynkiem zimowym, pszenżyto wytworzyło mocny system korzeniowy i osiągnęło pełnię fazy krzewienia.

 

Dla intensywnego rozwoju systemu korzeniowego niezbędne jest dobre zaopatrzenie roślin w fosfor (P). Pobieranie fosforu z gleby jesienią bywa zahamowane, np. gdy temperatura gleby spada poniżej 12°C. Wtedy, dolistnie dokarmienie zbóż fosforem, z zastosowaniem takich produktów jak: GROWON, FOSTAR, PLONVIT PHOSPHO – wpływa bardzo korzystnie na rozwój młodych roślin. Intensyfikacji rozwoju systemu korzeniowego służy także aktywator ROOTSTAR.

Jesienią ważne są również mikroelementy (PLONVIT ZBOŻA), a szczególnie: mangan (Mn) (MIKROCHELAT Mn-13, MIKROVIT MANGAN) i molibden (Mo) (MIKROVIT MOLIBDEN), dzięki którym rośliny lepiej przygotowują się do nadchodzącej zimy.

 

Po rozpoczęciu wegetacji wiosennej, zalecane jest zastosowanie pierwszej doglebowej dawki azotu.

Dla zwiększenia pobierania i efektywności plonotwórczej azotu niezbędna jest dostępność dla roślin innych składników pokarmowych: fosfor (P), potas (K), magnez (Mg), siarka (S) oraz mikroelementy. Odpowiedni zestaw mikroelementów dostarcza specjalistyczny nawóz dolistny PLONVIT ZBOŻA.

W tym czasie szczególnie ważna jest miedź (Cu), której skutecznym źródłem są: MIKROCHELAT Cu-15, MIKROVIT MIEDŹ.

Wczesna wiosną, wskazane jest też dokarmienie roślin siarką (SULVIT), dla zwiększenia efektywności nawożenia azotem.

 

Dokarmianie dolistne w początkowym okresie strzelania w źdźbło ma na celu intensyfikację przyrostu biomasy oraz stworzenie warunków do dobrego rozwoju liści, w tym szczególnie liścia flagowego i podflagowego.

W tym czasie zalecane jest kompleksowe dokarmianie makro- i mikroelementami – PLONVIT OPTY, PLONVIT ZBOŻA. Spośród mikroelementów szczególne znaczenie w tym czasie odgrywa mangan (Mn), którego efektywnym źródłem są: MIKROCHELAT Mn-13, MIKROVIT MANGAN.

 

W kolejnych etapach tworzenia plonu (kłoszenie, kwitnienie, zapłodnienie, rozwój i dojrzewanie ziarniaków) istotne są zabiegi, których celem jest utrzymanie liścia flagowego i podflagowego w dobrej kondycji, a tym samym intensywny transport asymilatów do ziarniaków – poprawa ilości i jakości plonu.

Bardzo ważne jest też wspomaganie prawidłowej gospodarki wodnej w roślinie (zwłaszcza w okresach niedoboru wody), poprzez dolistne dokarmianie potasem (K) – KALPRIM , PLONVIT KALI, UNI PK 10:20.

 

O wielkości plonu pszenżyta decyduje dobra kondycja roślin w całym okresie wegetacji.

Nawet krótkotrwały niedobór składników pokarmowych może mieć negatywny wpływ na wzrost roślin oraz ich plonowanie. Dlatego niezbędna jest kompleksowa analiza potrzeb roślin na każdym etapie ich rozwoju. To pozwoli na ich odpowiednie dokarmianie i biostymulację.

Szczegółowe wskazówki w tym zakresie przedstawione są w zakładce PLANOWANIE ZABIEGÓW.

 

Rośliny uprawiane w polu narażone są na liczne stresy związane z czynnikami klimatycznym, pogodowymi i środowiskowymi. 

W zakładce STRESS CONTROL SYSTEM (SCS) wskazujemy możliwości zwiększenia naturalnej odporności roślin na stresy abiotyczne i biotyczne, a także możliwość przyspieszenia regeneracji roślin po wystąpieniu warunków stresowych. Istotną rolę w tych działaniach pełnią stymulatory: TYTANIT, OPTYSIL, AMINOPRIM.

 

Wszystkie omawiane działania, istotnie wpływają na wzrost plonu i jego parametry jakościowe.